سریال سهام بخش 6: نقش بازار سهام در جریان سرمایه مرزی

به عنوان بخشی از هدف خود برای باز کردن حساب سرمایه خود ، چین گفته است که همچنان بازارهای سرمایه خود را برای خارجی ها باز خواهد کرد و اجازه می دهد تا خانوارهای چینی سرمایه گذاری بیشتری در خارج از کشور داشته باشند. این پست به روشهای مختلفی برای تحقق این اهداف می پردازد و نقش در حال تحول را که بازارهای سهام چین در جریان سرمایه مرزی بازی می کنند ، تجزیه و تحلیل می کند. در حال حاضر سرمایه گذاران خارجی می توانند سهام چینی را از طریق برنامه واجد شرایط سرمایه گذار مؤسسه خارجی (QFII) ، برنامه Renminbi QFII (RQFII) و برنامه بسیار جدیدتر ، سهام هنگ کنگ-شانگهای متصل کنند.

سرمایه گذار واجد شرایط نهادی خارجی (QFII)

QFII که در سال 2002 راه اندازی شد ، به بیگانگان اجازه می دهد تا در سهام A در شنژن و شانگهای سرمایه گذاری کنند. در پنج سال اول ، تنظیم کننده های چینی فقط حدود 50 سرمایه گذار نهادی به این برنامه دسترسی داشتند. آنها همچنین محدودیتی را برای سرمایه گذاری خود تعیین کردند. این سهمیه تا سال 2007 کمتر از 10 میلیارد دلار بود. اکنون بیش از 250 سرمایه گذار نهادی تأیید شده وجود دارد. QFII طیف وسیعی از گزینه های سرمایه گذاری ، از جمله سهام ، اوراق بهادار ، صندوق های مبادله ای ، ضمانت نامه ها و معاملات آینده را ارائه می دهد (فقط محصولات فرقه ای Renminbi در دسترس هستند). توجه داشته باشید که سرمایه گذاران خارجی در حال حاضر تنها 2 درصد از بازار اوراق بهادار ساحلی و فقط 3 درصد از سرمایه بازار سهام سهام را در اختیار دارند. محدودیت هایی در مورد سهامداری وجود دارد: یک سرمایه گذار QFII تنها می تواند تا 10 درصد از یک شرکت را در خود جای دهد و کلیه سرمایه گذاران QFII در کنار هم فقط می توانند تا 30 درصد از یک شرکت واحد را در خود جای دهند.

عدم اطمینان در مورد برخی از آیین نامه ها هنوز هم این برنامه را از بین می برد. به عنوان مثال ، در برنامه QFII سرمایه گذاران خارجی فقط می توانند به صورت هفتگی سرمایه را از بین ببرند (اگرچه این امر به زودی می تواند تغییر کند) ، و تا فوریه سال جاری ، سرمایه گذاران نمی دانند که آیا آنها باید مالیات سود سرمایه را بپردازند (چین اکنون می گویداین 10 درصد از سود مطالبه شده برای پنج سال تا نوامبر 2014 جمع آوری می کند ؛ در حال حاضر یک بازپرداخت مالیات موقت وجود دارد). اگرچه سهمیه به طور مداوم افزایش یافته است ، سرمایه گذاری واقعی فقط تا سال 2013 (آخرین داده های موجود) افزایش یافته است ، به این معنی که دارندگان حساب از افزایش سهمیه خود و خرید دارایی های چینی استفاده نمی کنند (شکل 1).

شکل 1 سهمیه برای برنامه های QFII ، RQFII و QDII و کل دارایی QFII

Renminbi سرمایه گذار واجد شرایط نهادی خارجی (RQFII)

RQFII در سال 2011 آغاز شد و مشابه QFII است ، به جز این که در آغاز آن ، این برنامه به بودجه های با نام Renminbi واقع در هنگ کنگ اجازه خرید دارایی در سرزمین اصلی چین را داد. این برنامه گسترش یافته است تا اجازه دهد Renminbi در خارج از کشور از بانک های بین المللی و مدیران دارایی که در هنگ کنگ حضور دارند ، شرکت کنند. تنظیم کننده های چینی مشخص کرده اند که 80 درصد از سهمیه (در حال حاضر تقریباً 400 میلیارد RMB) باید در دارایی های ثابت مانند بازار اوراق بهادار بین بانکی قرار داشته باشند و از بقیه می توان برای خرید سهام A استفاده کرد. RQFII به تازگی از طریق سهمیه 50 میلیارد RMB که با بانک ساخت و ساز چین در شیلی ایجاد شده است ، به عنوان بخشی از برنامه های چین برای بین المللی کردن Renminbi به آمریکای جنوبی گسترش یافته است.

سرمایه گذار نهادی داخلی واجد شرایط (QDII)

برخی از سرمایه گذاران چینی از سال 2007 توانسته اند سهام هنگ کنگ را از طریق برنامه واجد شرایط سرمایه گذار نهادی داخلی (QDII) خریداری کنند. در اینجا ، سرمایه گذاران فقط می توانند سهام خارجی را از طریق بودجه و گروه های دیگر خریداری کنند ، آنها نمی توانند سهام را مستقیماً خریداری کنند. این برنامه شروع آهسته ای را تحمل کرد ، با ارزش کل وجوه QDII از 64 میلیارد RMB در پایان سال 2012 به 49 میلیارد RMB نزدیک به پایان سال 2014 رسید. با این حال ، ارزش به همراه افزایش بازار سهام به RMB 100 افزایش یافته است. میلیارد در ماه ژوئن (شکل 2 را ببینید). این شروع آهسته می توانست اتفاق بیفتد زیرا چین قبلاً در اجازه انتقال سرمایه از کشور بیش از حد محتاط بوده است. گزینه های سرمایه گذاری همچنین فقط به 97 صندوق QDII ارائه شده به صورت عمومی محدود می شوند ، که از سال 2012 فقط 30 نفر رشد کرده اند. دلیل دیگر ممکن است این باشد که چینی های ثروتمند روش های دیگری برای دریافت سرمایه از کشور دارند و بنابراین کانالهای زیرزمینی را ترجیح می دهند که بسته شدن آنها سخت تر باشددر مواقع بحران پایین. چین به دنبال بازسازی این برنامه ، یک QDII2 احتمالی است که مطابق با استراتژی آنها برای بین المللی سازی Renminbi است. این برنامه در شش شهر خلبان خواهد شد و به افراد امکان می دهد علاوه بر هنگ کنگ ، مستقیماً (به جای بودجه) در بازارهای جهانی سرمایه گذاری کنند.

شکل 2 ارزش صندوق های QDII

منبع: باد

سهام سهام شانگها ی-هنگ کنگ

آخرین تلاش چین برای باز کردن بازارهای سهام ، برنامه Connect سهام سهام شانگهای-هنگ کنگ است که در نوامبر 2014 راه اندازی شده است. این برنامه نشان دهنده پیشرفت چشمگیر در مبادلات سهام مرزی است ، زیرا هر کس با حساب کارگزار در هنگ کنگ یا شانگهای می تواند سهام خریداری کنددر مبادلات دیگران.

الزاماتی وجود دارد که چه کسی می تواند شرکت کند. تمام سرمایه گذاران هنگ کنگ و خارج از کشور (با حساب کارگزار در هنگ کنگ) قادر به خرید سهام از طریق سهام Connect هستند. اما در سرزمین اصلی چین ، فقط سرمایه گذاران نهادی و افراد با بیش از 500،000 RMB دارایی در حساب های خود می توانند شرکت کنند. برای سرمایه گذاران مرز شمالی (هنگ کنگ به شانگهای) ، آنها فقط می توانند در سهام CAP بزرگ در شاخص SSE 180 و شاخص SSE 380 سرمایه گذاری کنند ، به علاوه هر بنگاه که در صرافی های شانگهای و هنگ کنگ ذکر شده اند. برای سرمایه گذاران جنوبی ، کلیه سهام ذکر شده در هیئت اصلی مبادله هنگ کنگ گنجانده شده است. تنظیم کننده های چینی سهمیه ای را تحمیل می کنند ، نه به مبلغی که یک سرمایه گذار فردی می تواند در مرز سرمایه گذاری کند بلکه در کل سرمایه گذاری های تجمعی خالص همه سرمایه گذاری های یک طرفه است. چین اجازه می دهد تا حجم معاملات روزانه شمال غربی (از هنگ کنگ تا شانگهای) نسبت به مرز جنوبی (13 میلیارد RMB برای شانگهای در مقابل 10. 5 میلیارد RMB برای هنگ کنگ). اقدام دیگر برای کنترل جریان سرمایه کل کل است ، به این معنی که کل مبلغ خریداری شده توسط همه سرمایه گذاران. با رسیدن به این کل ، چین باید تصمیم بگیرد که چقدر آن را جمع کند. از تاریخ 20 ژوئیه ، نه هنگ کنگ و نه شانگهای بیش از نیمی از کل کل خود را استفاده نکرده بودند (این مرز شمالی از 126 میلیارد RMB 300 میلیارد RMB خود استفاده کرده بود ، و مرز جنوبی از 91 میلیارد RMB 250 میلیارد سهمیه خود استفاده کرده بود).

سهام Connect از زمان شروع عملیات ، به ویژه در انتقال سرمایه از هنگ کنگ به چین ، موفقیت خفیف بوده است. معاملات هونک کنگ از سهام A به طور متوسط قبل از 1 آوریل ، گردش مالی روزانه 5. 4 میلیارد RMB را انجام داده است و از آن زمان 9 میلیارد RMB ، اگرچه جدیدترین ارقام به رقم قبل از APRIL 1 نزدیکتر شده است (شکل 3 را ببینید). در مورد اتباع چینی که در هنگ کنگ سرمایه گذاری می کنند ، داده ها به همان اندازه خوش بینانه نیست: حجم روزانه از 1 میلیارد RMB قبل از 1 آوریل به 5. 6 میلیارد RMB از آن زمان رسید ، اگرچه جلد های اخیر به 2 میلیارد RMB به 3 میلیارد RMB کاهش یافته است. سطح (شکل 3-A را ببینید). یکی از دلایل افزایش چشمگیر در اتباع چینی که پس از اول آوریل در هنگ کنگ سرمایه گذاری می کنند این بود که در این مدت زمان تنظیم کننده های چینی به وجوه متقابل اجازه می دادند سهام هنگ کنگ را با استفاده از سهام Connect خریداری کنند و سرمایه گذاران خرده فروشی مجاز به باز کردن چندین حساب کارگزاری بودند.

شکل 3 سهام Northbound را به هم متصل کنید: خرید ، فروش و گردش مالی

شکل 3-A سهام اتصال جنوبی: خرید ، فروش و گردش مالی

برنامه های مختلف چین برای دسترسی به سرمایه گذاران مرزی به سهام ، موفقیت متفاوتی را مشاهده کرده است. یکی از نکات مهم در اینجا این است که سرمایه بسیار کمی از طریق این برنامه ها در هر جهت جریان دارد. اگر محدودیت های بیشتری برداشته شود ، این تغییر چقدر خواهد بود؟پس از آشفتگی اخیر در بازار سهام چین ، به احتمال زیاد بسیاری از سرمایه گذاران سرزمین اصلی به دنبال مکانی نسبتاً ایمن برای سرمایه گذاری در خارج از کشور هستند ، اما با چنین محدودیت ورودی بالایی برای شرکت در شرکت های اتصال ، جریان ها محدود هستند. چین باید به تدریج نیمی از نیازهای Renminbi را برای افراد کاهش دهد تا به بیشتر شهروندان خود فرصتی برای افزایش تنوع در دارایی های خود بدهد.

مقامات به دنبال بازسازی (QDII2) یا گسترش تلاش های موجود هستند (یک اتصال سهام هنگ کن گ-شنزن برای اواخر سال جاری برنامه ریزی شده است). میزان پولی که این برنامه ها در مرزهای چین حرکت می کنند ، حتی در مواجهه با تصحیح اخیر بازار سهام ، احتمالاً در دو سال آینده به طرز چشمگیری افزایش می یابد. موفقیت این برنامه ها به چین کمک می کند تا حساب سرمایه خود را بیشتر آزاد کند و کنترل بیشتری بر جریان سرمایه داشته باشد. داشتن روشهای مؤثر و رسمی برای ورود سرمایه و خارج از کشور بهتر از گزینه های زیرزمینی است که در صورت بروز بحران در جریان سرمایه ، می تواند باعث ایجاد مشکلات جدی شود.