پذیرش ریسک: تعریف ، نحوه کار و گزینه های دیگر

آیا کنتون یک متخصص در اقتصاد و قوانین و مقررات سرمایه گذاری است. وی پیش از این نقش های سرمقاله ارشد را در Investopedia و Kapitall Wire برگزار می کرد و دارای مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد از مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی و دکتر فلسفه در ادبیات انگلیسی از NYU است.

به روز شده در 29 سپتامبر 2022

پذیرش خطر به چه معنی است؟

پذیرش ریسک یا پذیرش ریسک ، هنگامی اتفاق می افتد که یک تجارت یا فرد تصدیق می کند که ضرر احتمالی ناشی از یک خطر به اندازه کافی برای ضمانت هزینه برای جلوگیری از آن بسیار زیاد نیست. همچنین به عنوان "حفظ ریسک" شناخته می شود ، این جنبه ای از مدیریت ریسک است که معمولاً در زمینه های تجارت یا سرمایه گذاری یافت می شود.

پذیرش ریسک نشان می دهد که خطرات نادر و کوچک - کسانی که توانایی فاجعه بار یا در غیر این صورت بسیار گران قیمت ندارند - ارزش پذیرش را با تأیید اینکه در صورت بروز و هنگام بروز آنها به هر مشکلی پرداخته می شود ، می پذیرند. چنین معامله ای ابزاری با ارزش در فرآیند اولویت بندی و بودجه بندی است.

غذای اصلی

• پذیرش ریسک یا حفظ ریسک ، یک استراتژی آگاهانه برای تأیید احتمال خطرات کوچک یا نادر است بدون اینکه گامی برای محافظت ، بیمه کردن یا جلوگیری از آن خطرات انجام شود.
• دلیل منطقی پذیرش ریسک این است که هزینه های کاهش یا جلوگیری از خطرات برای توجیه با توجه به احتمالات کوچک یک خطر ، یا تأثیر تخمین زده شده اندک که ممکن است داشته باشد ، بسیار زیاد است.
• خود بیمه نوعی پذیرش ریسک است. از طرف دیگر بیمه ، خطر را به شخص ثالث منتقل می کند.

پذیرش ریسک توضیح داده شده است

بسیاری از مشاغل از تکنیک های مدیریت ریسک برای شناسایی ، ارزیابی و اولویت بندی خطرات به منظور به حداقل رساندن ، نظارت و کنترل خطرات گفته شده استفاده می کنند. بیشتر مشاغل و پرسنل مدیریت ریسک متوجه می شوند که با توجه به منابع اختصاص یافته ، خطرات بیشتری نسبت به آنچه که می توانند مدیریت ، کاهش یا از آنها جلوگیری کنند ، دارند. به این ترتیب ، مشاغل باید بین هزینه های بالقوه یک مسئله ناشی از یک خطر شناخته شده و هزینه در جلوگیری از یا برخورد با آن ، تعادل پیدا کنند. انواع خطرات شامل عدم اطمینان در بازارهای مالی ، خرابی پروژه ، بدهی های قانونی ، ریسک اعتباری ، تصادفات ، علل طبیعی و بلایای طبیعی و رقابت بیش از حد تهاجمی است.

پذیرش ریسک را می توان نوعی خودبیمه گری دانست. گفته می شود که هر خطری که پذیرفته، منتقل یا اجتناب شود، «حفظ می شود». اکثر نمونه های کسب وکاری که ریسک را می پذیرد، ریسک هایی نسبتاً کوچک دارند. اما گاهی اوقات ممکن است واحدهای تجاری ریسکی را بپذیرند که به قدری فاجعه بار باشد که به دلیل هزینه، بیمه در برابر آن امکان پذیر نباشد. علاوه بر این، هرگونه زیان احتمالی ناشی از ریسکی که تحت پوشش بیمه نیست یا بیش از مبلغ بیمه شده، نمونه ای از پذیرش ریسک است.

برخی از گزینه های جایگزین برای پذیرش ریسک

علاوه بر پذیرش ریسک، چند راه برای رویکرد و درمان ریسک در مدیریت ریسک وجود دارد. آنها عبارتند از:

• اجتناب: این مستلزم تغییر برنامه ها برای حذف یک خطر است. این استراتژی برای ریسک هایی که به طور بالقوه می توانند تاثیر قابل توجهی بر یک کسب و کار یا پروژه داشته باشند خوب است.
• انتقال: قابل اجرا برای پروژه هایی با چندین طرف. اغلب استفاده نمی شود. اغلب شامل بیمه می شود. همچنین به عنوان "تسهیم ریسک" شناخته می شود، سیاست های بیمه به طور موثر ریسک را از بیمه شده به بیمه گر منتقل می کند.
• کاهش: محدود کردن تأثیر یک خطر به طوری که در صورت بروز مشکل، رفع آن آسان تر باشد. این رایج ترین است. همچنین به عنوان "بهینه سازی ریسک" یا "کاهش" شناخته می شود، استراتژی های پوششی اشکال رایج کاهش ریسک هستند.
• بهره برداری: برخی از خطرات خوب هستند، مثلاً اگر یک محصول آنقدر محبوب باشد، کارکنان کافی برای ادامه فروش وجود نداشته باشد. در چنین حالتی، می توان با اضافه کردن کارکنان فروش بیشتر از ریسک استفاده کرد.