"صبر استراتژیک" و محدودیت های آن

وزیر امور خارجه آمریكا جان كری (R) و مشاور امنیت ملی و امور خارجه پاکستان ، سارتاج عزیز ، اظهارات افتتاحیه را در جلسه ای در سطح وزیر در وزارت امور خارجه در واشنگتن ، 27 ژانویه 2014 ارائه می دهند. عکس: رویترز

پروفسور دیمیتری سوسلوف اخیراً پس از اجلاس G20 ، اصطلاح "صبر استراتژیک" را ابداع کرده است ، جایی که گفتگو بین ایالات متحده و روسیه رخ داده است. این حادثه نشان داد كه قصد رئیس جمهور ترامپ برای تجدید نظر در روند گفتگو بین دو كشور است.

چند ماه قبل ، سرگئی ریبکوف ، معاون وزیر امور خارجه روسیه همچنین ضمن توصیف سیاست مسکو نسبت به واشنگتن ، از اصطلاح "صبر استراتژیک" استفاده کرد.

این ایده با سیاست دولت اوباما در مورد گسترش هسته ای کره شمالی به وجود آمد. این صرفاً یک رویکرد انتظار و دیدن نسبت به رفتار سیاست خارجی یک کشور است.

به گفته کارشناسان روسی ، "صبر استراتژیک" در تمام جنگ سرد به اصطلاح جدید غالب شده است که اعتقاد بر این است که روسیه در یک نظم جهانی چند قطبی متعادل است.

سیاست های سختگیرانه ایالات متحده در مورد روسیه با گذشت زمان کاهش می یابد و واشنگتن برای منافع ملی خود کرسی در جدول مذاکره - جایی که مسکو منتظر آن بوده است - می گیرد.

روند اخیر بین ایالات متحده و کره شمالی نشان می دهد که دولت ترامپ در حال بازگشت از رویکرد "حداکثر فشار" خود به "صبر استراتژیک" است - که منجر به افزایش اخیر بین ترامپ و کیم می شود.

ایده "صبر استراتژیک" نیز می تواند برای پاکستان اعمال شود ، جایی که این کشور به دلیل جهت گیری های سیاسی خود دائماً در جبهه های سیاست خارجی خود آزمایش شده است.

تا همین اواخر ، روابط ایالات متحده و پاکستان در پایین ترین سطح خود قرار داشت. کنگره ها چندین لوایح را برای مسدود کردن کمک های نظامی به پاکستان معرفی کردند و فشار بیشتری به اسلام آباد وارد کردند ، زیرا واشنگتن همچنان به دلیل "انجام هیچ کاری" برای مبارزه با تروریسم و گروه های تروریستی ، پاکستان را بدخیم کرد.

در مورد همسایگان خود ، پاکستان مقصر ایران را به دلیل "پناه بردن تروریست ها" دریافت کرد ، هنگامی که یک حمله انتحاری در سیستان رخ داد و 27 نگهبان انقلابی ایرانی را کشته ، در زمانی که هند نیز پس از حمله پولاما ، پاکستان را به ادعاهای مشابه متهم کردبشر

سرانجام ، رابطه پاکستان با افغانستان ناامید کننده مداوم بوده است. با لابی هند برای حفظ عمق استراتژیک خود در افغانستان ، کابل با اسلام آباد در یک مسیر غیرقابل انعطاف قرار گرفته است و در نتیجه یک دوره سرزنش باز است.

طرح "صبر استراتژیک" سود سهام برای پاکستان را به همراه دارد. موقعیت ژئواستراتژیک و موقعیت اقتصادی آن در منطقه قبلاً در سیاست های جهانی مانند کشورهایی مانند چین ، عربستان سعودی ، امارات ، قطر ، ترکیه ، مالزی ، قدردانی قابل توجهی در سیاست های جهانی داشته است و اکنون روسیه روابط دو جانبه خود را با احترام متقابل باز کرده است. روابط مفید

پاکستان و ایران برای غلبه بر یک سکسکه در روابط خود نزدیکتر شدند و موافقت کردند که اجازه ندهند "اشخاص ثالث" در روابط دیرینه خود دخالت کنند. در سفر اخیر رئیس جمهور غنی همچنین به پشتکار اسلام آباد در سیاست افغانستان اشاره دارد.

این جلسات در حالی که گذشته را دفن می کرد ، رویکرد جدیدی نسبت به آینده نشان می داد. این به دنبال دعوت کاخ سفید به نخست وزیر ما بود ، و نشانگر تأیید محجبه از ماندگاری و تمایل سیاست پاکستان است. به نظر می رسد ایالات متحده از فشار و لفاظی های غیرقانونی آن محروم است.

در حالی که رویکرد "صبر استراتژیک" در گذشته میوه هایی به وجود آورده است ، بدون شک محدودیت های خود را نیز دارد. دولت اوباما به پایان رسید که سیاست خود را نسبت به کره شمالی پس گرفت زیرا برنامه هسته ای خود را متوقف نکرد.

برای روسیه ، صبر استراتژیک در بحران های سوریه و کریمه بر پشت سر هم قرار گرفت. به همین ترتیب ، پاکستان و هند پس از حادثه Pulwama تقریباً در یک جنگ هسته ای همه جانبه فرو رفتند.

محدودیت ها هنگام برخورد با محیط داخلی کشور افزایش می یابد. خفگی مالی ، جنگ هیبریدی فعال و پروکسی های فراملی در مورد پاکستان تعداد معدودی هستند. با این حال ، پاکستان اکنون در حال مانور موفقیت آمیز سیاست امنیتی محور خود به سمت توسعه است.

تأثیر مثبت "صبر استراتژیک" به زودی در منطقه مارپیچ خواهد شد و بازیکنان بین المللی اهمیت چنین ایدئولوژی در سیاست خارجی را درک می کنند.

منتشر شده در Express Tribune ، 20 ژوئیه 2019.