گزینه ها

اختیار معامله شکلی از ابزار مالی مشتقه است که در آن دو طرف قراردادی توافق می کنند که دارایی را با قیمتی مشخص قبل از تاریخ آتی معامله کنند.

یک اختیار معامله به مالک خود این حق را می دهد که یک دارایی را به قیمت اعمال بخرد یا بفروشد اما مالک متعهد به اعمال (خرید یا فروش) اختیار نیست. هنگامی که یک اختیار معامله بدون اعمال به تاریخ انقضا می رسد، بدون استفاده از آن بی ارزش می شود.

اختیار کالا به قراردادی گفته می شود که به خریدار اجازه می دهد (نه تعهد) کالا را با قیمتی مشخص و در یک بازه زمانی معین بخرد یا بفروشد. به عنوان مثال، یک تاجر گزینه خرید گندم را با قیمت 100 پوند در هر بوشل خریداری می کند. اگر قیمت بازار گندم در هر بوشل از 100 پوند در هر بوشل تجاوز کند، تاجر سود می برد.

حتی اگر قیمت به طور قابل توجهی افزایش یابد، با توجه به بازه زمانی قرارداد، به تاجر اجازه می دهد گندم را با 100 پوند در هر بوشل استفاده کند. اگر قیمت بازار به کمتر از 100 پوند در هر بوشل کاهش یابد، تاجر از استفاده از حق گندم با قیمت 100 پوند در هر بوشل سودی نخواهد برد و ضرر این معامله را به هزینه خرید اختیار محدود می کند.

دو نوع گزینه وجود دارد: تماس و قرار. گزینه های فراخوان به دارنده اختیار اجازه می دهد تا دارایی را با قیمتی مشخص قبل یا در زمان خاصی خریداری کند. گزینه های فروش متضاد فراخوان ها هستند، زیرا به دارنده اجازه می دهند یک دارایی را با قیمتی مشخص قبل یا در یک زمان خاص بفروشند. دارنده تماس حدس می زند که ارزش دارایی پایه قبل از انقضا بالاتر از قیمت اعمال (قیمت ضربتی) خواهد بود. برعکس، دارنده یک اختیار فروش حدس می زند که ارزش دارایی پایه قبل از انقضا به زیر قیمت اعمال می رسد.

استفاده متداول

گزینه ها برای فراهم کردن سرمایه گذاران برای سفته بازی در مورد حرکات مثبت و منفی اوراق بهادار یا کمک به مدیریت ریسک شرایط نامطلوب بازار مالی و جبران زیان های احتمالی استفاده می شوند.

مؤسسات مالی مانند بانک ها خدمات آنلاینی را ارائه می کنند که امکان معامله قراردادهای اختیار معامله استاندارد (اختیار سهام، اختیار خرید کالا، اختیار اوراق بهادار، اختیار معامله در شاخص سهام، اختیار معامله در قراردادهای آتی و غیره) را در بازارهای ارز ملی فراهم می کند. بورس اوراق بهادار و اختیارات مالی بین المللی لندن (LIFFE)، بورس اوراق بهادار هیئت مدیره شیکاگو (CBOE).

در مورد گزینه های غیر استاندارد که برای برآورده کردن نیازهای مالی خاص شرکت ها متناسب هستند ، به این گزینه ها گزینه های بدون نسخه (OTC) یا "گزینه های فروشنده" گفته می شود و توسط موسسات مالی عمده مانند بانک های سرمایه گذاری و تحت تأثیر قرار می گیرنددر مبادله باز معامله نمی شوند. گزینه های OTC در درجه اول به عنوان راه حل هایی برای محافظت از ریسک سناریوهای خطر خاص شرکت استفاده می شود.

گزینه های معمولی OTC شامل گزینه نرخ بهره ، گزینه ارز و گزینه های مربوط به مبادله ها (مبادله) است. گزینه های نرخ بهره به شرکت ها امکان می دهد محدودیت های از پیش تعیین شده فوقانی (CAP) و پایین (کف) را در نرخ شناور برای یک دوره زمانی اعلام شده تعیین کنند. خریدار این گزینه حق بیمه جلو را برای کلاه/کف پرداخت می کند و حداکثر/حداقل نرخ بهره را در طی یک دوره زمانی مشخص تضمین می کند. اگر نرخ فراتر از نرخ کلاه/کف باشد ، نویسنده (بانک) مبلغ نقدی را بر اساس تفاوت بین نرخ واقعی و نرخ کلاه برای مبلغ مشخص شده در گزینه ، به خریدار می پردازد.

گزینه هایی با محدوده بالا و پایین نیز می تواند برای ایجاد یک "یقه" که تضمین می کند نرخ بهره شناور در آن محدودیت ها نگه داشته شود ، ترکیب شوند. یقه ها شامل خرید همزمان یک کلاه و فروش کف توسط شرکت هایی هستند که در حال وام گرفتن هستند ، یا در صورت محافظت از یک سرمایه گذاری ، یک کف و فروش یک کلاه را خریداری می کنند. به این ترتیب ، آنها می توانند از هرگونه حرکات مطلوب در نرخ بهره بین "نرخ یقه" (کلاه و کف) بهره مند شوند ، در حالی که از هرگونه حرکات نامطلوب خارج از آن محدودیت محافظت می شوند.

گزینه های ارزی گزینه هایی هستند که به قراردادهای FX Forward اضافه می شوند. در زمان انقضاء این گزینه ، کاربران انتخاب مبادله یا مبادله ارز را با نرخ رو به جلو از پیش تعیین شده دارند. مثال زیر نشان می دهد که چگونه می توان موقعیت های مختلف در گزینه های ارز را برای محافظت و/یا سود در برابر نرخ ارز با حرکات ترکیب کرد.

شرکتی که به عنوان ارز اصلی خود از دلار استفاده می کند ، در مدت زمان سه ماه به 1 میلیون GBP نیاز دارد. این شرکت معتقد است که GBP در حال حاضر بیش از حد ارزشمند است و از این رو مایل به خرید GBP با نرخ فعلی 1. 6255 $/£ نیست. این شرکت به دنبال یک راه حل کم هزینه برای پوشش در معرض ارز متعاقب آن و محافظت از نرخ بودجه 1. 6450 است. این معتقد است که استرلینگ استهلاک خواهد کرد اما آماده است تا در ازای حمایت کامل از نرخ بودجه خود ، برخی از مشارکت در این مزایا را کنار بگذارد.

این شرکت یک گزینه استرلینگ را از Big Bank با قیمت 1،000،000 پوند با نرخ اعتصاب 1. 6450 $/£ برای حق بیمه 0. 0125 $/£ (12،500 دلار) خریداری می کند. به طور همزمان ، این گزینه استرلینگ دیگری را به Big Bank ، این بار با 500،000 پوند ، با همان اعتصاب اما برای حق بیمه 0. 025 $/£ (12،500 دلار) به فروش می رساند. از آنجا که مبلغ حق بیمه برابر است ، "قرارداد" هزینه صفر است.

در زمان انقضا ، سه امکان وجود دارد:

1. نرخ نقطه بالاتر از 1. 6450 $/£ است - این شرکت گزینه خود را اعمال می کند و 1،000،000 پوند از بانک با 1. 6450 $/£ خریداری می کند. نرخ بودجه آن حاصل خواهد شد اگرچه انتظار آن مبنی بر استهلاک استهلاک نادرست است.
2. نرخ نقطه زیر 1. 6450 $/£ - Big Bank ، زیرا خریداران گزینه فروخته شده ، حق فروش این شرکت 500،000 پوند را با 1. 6450 $/£ اعمال می کنند. سپس این شرکت قادر خواهد بود 500000 پوند باقیمانده در بازار را با نرخ فعلی خریداری کند و از استهلاک استریل مورد انتظار بهره مند شود.
3. نرخ نقطه 1. 6450 $/£ است - این شرکت می تواند با استفاده از گزینه خود ، 1،000،000 پوند را از Big Bank خریداری کند و یا اجازه می دهد گزینه ای از بین برود و استرلینگ خود را در بازار خریداری کند.

شرکت هایی که به طور مرتب از گزینه های مدیریت ریسک استفاده می کنند ، شرکت های بزرگی هستند که در معرض مالی زیادی در معرض نرخ های شناور مانند بهره ، FX و کالا قرار دارند. خسارات مالی بالقوه به دلیل میزان قرار گرفتن در معرض تعیین کننده اصلی توجیه هزینه استفاده از مشتقات گزینه برای کاهش ریسک خواهد بود.

هزینه

گزینه حق بیمه قیمت گزینه ای است که توسط نویسنده شارژ می شود یا در بازار مبادله فروخته می شود. مقدار گزینه از ارزش ذاتی (تفاوت بین نرخ فعلی بازار و قیمت اعتصاب آینده) + ارزش زمان + سطح نوسانات قیمت حاصل می شود. قیمت های گزینه به طور کلی به دلیل دلایلی مانند ارزش افزوده ای که فروشنده با ارائه راه حل های ساختاری غیر استاندارد و انگیزه فروشنده برای به حداکثر رساندن بازده ارائه می دهد ، بالاتر از ارزش گزینه خالص خواهد بود. هزینه های بیشتر معاملات و مالیات سود سرمایه ممکن است متحمل شود.

قیمت ها همچنین بسته به رابطه بین خریدار (شرکت) و نویسنده (بانک) می توانند متفاوت باشند و با مذاکره در مورد خدمات بسته بندی شده از بانک ها می توان هزینه متوسط را کاهش داد. ترتیباتی که شامل ترکیب هر دو تماس و گزینه های قرار می دهد ، به شرکت ها اجازه می دهد تا نرخ های خود را مطابق با دیدگاه های خود در مورد حرکات نرخ و متناسب با استراتژی های مالی خود تنظیم کنند. حق بیمه ای که شرکت می پردازد می تواند با حق بیمه ای که بانک برای گزینه ای که شرکت می فروشد بپردازد ، جبران شود. در برخی شرایط ، این حق بیمه یکدیگر را لغو می کنند و هزینه خالص برای مشتری صفر است.

دوره زمانی

بازه زمانی خرید/فروش یک گزینه ممکن است بسته به قیمت و دینامیک تقاضا/عرضه متفاوت باشد. در معاملات گزینه استاندارد با قیمت های ذکر شده ، بازه زمانی بلافاصله بصورت آنلاین یا فقط یک تماس تلفنی است. در مورد مشتقات پیچیده که نیاز به مذاکره در مورد قیمت گذاری دارند ، تمایل به طولانی تر شدن دارند و بسته به ارزیابی ارزش راه حل ساختار یافته و مذاکره قیمت بین احزاب ضد OTC متفاوت خواهد بود.

بسته به گزینه خاص ، تاریخ انقضا گزینه بسیار متفاوت است. آنها می توانند از روزها به سالها متغیر باشند. مشخصات انقضا در پرچین ها با نیاز خریدار در دوره زمانی مورد نیاز برای پرچین تعیین می شود.

مزایای

• امکان محافظت از ریسک از تغییرات نامطلوب بازار در دارایی ها با ارزش شناور
• برخی از راه حل های ساخت یافته نه تنها توانایی محافظت از حرکات نامطلوب بازار را فراهم می کنند بلکه موقعیت معکوس برای سودآوری از چنین تغییراتی دارند
• انعطاف پذیری برای حدس و گمان و سود در هر دو تغییر مثبت و منفی در ارزش یک امنیت.

معایب

• ساختارهای پیچیده نیاز به تخصص در استفاده از گزینه ها به عنوان نوعی پرچین یا سرمایه گذاری ، ایجاد نیاز به استخدام پرسنل یا ارائه دهندگان خدمات ویژه
• درک کامل خطرات مربوط به سرمایه گذاری در گزینه ها یا استفاده از آنها به عنوان پرچین ممکن است منجر به خسارات قابل توجهی برای یک شرکت یا فرد شود.

گزینه های دیگر

انعطاف پذیری گزینه ها به آنها اجازه می دهد تا بر نیازهای مشتری ساختار یافته باشند. سایر ابزارهای مالی مانند مبادله ها و معاملات آینده ممکن است وسایل جایگزین برای نیازهای محافظت از آن فراهم کنند ، اما این موارد اغلب در رابطه با گزینه ها برای ایجاد بهترین راه حل مالی ممکن استفاده می شوند.