چگونه رسوایی انرون تجارت آمریکا را برای همیشه تغییر داد

یک علامت '' برای فروش '' به عنوان شوخی در تاریخ 26 ژانویه 2002 در آرم شرکت در خارج از دفتر مرکزی Enrons در هیوستون ، TX آویزان است. انرون ، اکنون در ورشکستگی ، یک بار شماره هفت را در لیست Fortune 500 برگزار کرد.

این نوع سالگرد تاریخی است که معدودی از مردم واقعاً می خواهند به خاطر بسپارند.

در اوایل دسامبر 2001 ، شرکت نوآورانه انرژی Enron Corporation ، عزیز سرمایه گذاران وال استریت با 63. 4 میلیارد دلار دارایی ، شلوغ شد. این بزرگترین ورشکستگی در تاریخ ایالات متحده بود. برخی از مدیران شرکت ، از جمله مدیرعامل و مدیر ارشد مالی ، به دلیل کلاهبرداری و سایر جرائم به زندان رفتند. سهامداران با دادخواست 40 میلیارد دلاری به این شرکت برخورد کردند و حسابرس این شرکت ، آرتور اندرسن ، پس از از دست دادن بسیاری از مشتریان خود ، کار خود را متوقف کرد.

همچنین این یک علامت سیاه در بازار سهام ایالات متحده بود. در آن زمان ، بیشتر سرمایه گذاران چشم انداز کلاهبرداری مالی گسترده را به عنوان یک خطر واقعی هنگام خرید سهام در لیست ایالات متحده نمی دانند."ایالات متحده آمریکاجک ابلین ، شریک بنیانگذار در Cresset Capital و جانباز بازارهای مالی می گوید:وی گفت: "این یک پانچ واقعی یک و دو در اعتبار بود. این یک حوضه آبخیز برای عموم ایالات متحده بود. "

فروپاشی این شرکت موج های مالی را از طریق سیستم مالی ارسال کرده است و دولت مجموعه ای از مقررات سختگیرانه را برای حسابرسان ، حسابداران و مدیران ارشد ، الزامات عظیمی برای نگهداری سوابق و مجازات های کیفری برای نقض قوانین اوراق بهادار معرفی می کند. به نوبه خود ، این امر تا حدودی به انتخاب کمتری برای سرمایه گذاران سهام ایالات متحده و مشارکت کمتر در مالکیت سهام توسط افراد منجر شده است.

به عبارت دیگر ، این پسر کوچک بود که طی دو دهه گذشته رنج می برد.

آمریکایی ها اعتماد به بازار سهام را از دست دادند

فروپاشی انرون باعث مکث بسیاری از آمریکایی ها در مورد سرمایه گذاری شد. از این گذشته ، اگر یک غول مانند انرون بتواند سقوط کند ، به چه سرمایه گذاری می تواند اعتماد کند؟تعداد قابل توجهی از آمریکایی ها از شرکت در سود فوق العاده بازار سهام که طی دو دهه گذشته دیده می شود ، شرکت کرده اند. در سال 2020 ، کمی بیش از نیمی از جمعیت (55 ٪) سهام را مستقیماً یا از طریق وسایل نقلیه پس انداز مانند 401K و IRA متعلق به سهام داشتند. براساس بررسی امور مالی مصرف کننده از ایالات متحده فدرال رزرو ، این میزان از 60 ٪ در سال 2000 کاهش یافته است.

این می تواند تأثیر مالی زیادی بر برخی افراد داشته باشد. به عنوان مثال ، سرمایه گذاری 1000 دلار در S& P 500 در ابتدای سال 2000 اخیراً 4،710 دلار ارزش داشته است ، از جمله سود سهام سرمایه گذاری مجدد. افراد ثروتمند ، که اغلب برای انجام سرمایه گذاری های خود از متخصصان استخدام می شوند ، بیشتر به سهام خود می چسبند ، در حالی که طبقه متوسط و افراد فقیر نمی توانند این خطر را داشته باشند. بدون شک این کاهش مشارکت در بورس سهام به رشد نابرابری ثروت در سراسر ایالات متحده کمک کرده است

IPO برای شرکت ها سخت تر شد

در حالی که عدم اعتماد به بازار نتیجه مستقیم کلاهبرداری بزرگ انرون است ، به نظر می رسد پیامدهای غیرمستقیم اقدامات دولت نیز به خیابان اصلی ایالات متحده آسیب رسانده است.

بلافاصله پس از ورشکستگی ، کنگره در قانون Sarbanes-Oxley کار کرد ، که این امر به منظور نگه داشتن مدیران ارشد مسئول صورتهای مالی شرکت ذکر شده بود. مدیر عاملان و CFO اکنون شخصاً در مورد حقیقت آنچه در صورت درآمد و ترازنامه می رود ، پاسخگو هستند. این لایحه در سال 2002 تصویب شد و از آن زمان با ما بوده است. اما این انتقادات شدید را نیز به همراه داشته است.

استیو هانکه ، استاد اقتصاد کاربردی در دانشگاه جان هاپکینز می گوید: "مهمترین پاسخ سیاسی Sarbanes-Oxley بود.""این غیر ضروری بود ، و مضر بود."

هانکه می گوید ، از بسیاری جهات ، این قانون لازم نبود زیرا وزارت دادگستری و کمیسیون بورس اوراق بهادار این اختیارات را داشتند که مدیرانی را که کتابهای مالی را پخته می کردند یا حداقل با حقیقت شفاف بودند ، تحت پیگرد قانونی قرار دهند.

نتیجه مستقیم این قانون این بود که شرکت های دولتی با بار پر کردن فرم بوروکراتیک ریخته شدند و مدیران کمتر احتمال دارد خطرات کارآفرینی را بر عهده بگیرند. همچنین در قانون ابهام زیادی در مورد آنچه وجود دارد یا چه چیزی مجاز نیست و پیامدهای نهایی عدم رعایت چیست ، وجود دارد. او می گوید: "شما نمی دانید از نظر مجازات با چه چیزی روبرو هستید ، بنابراین از همه چیز خطرناک عقب می روید."

به سرعت ، این بدان معناست که بورس اوراق بهادار تحت دو تغییر قابل توجه قرار گرفت. اول ، شرکت های کمتری اکنون از دهه 1970 ذکر شده اند. در سال 1996 ، در طول حباب Dot-Com ، براساس داده های بانک جهانی ، 8،090 شرکت در بورس سهام در ایالات متحده ذکر شده اند. این رقم تا سال 2019 به 4،266 کاهش یافته بود.

کارشناسان می گویند که این افت تا حدی بازتاب بار نظارتی شرکتهایی بود که مایل به عمومی شدن بودند. رابرت رایت ، همکار ارشد انستیتوی تحقیقات اقتصادی آمریکا و یک مورخ اقتصادی می گوید: "هزینه زیادی برای استخدام وکلای اوراق بهادار مورد نیاز Sarbanes-Oxley هزینه زیادی دارد.""واضح است که شرکت های کمتری می توانند همه این شرایط را برآورده کنند."

شرکت ها اکنون منتظر هستند که قبل از اینکه قبل از معرفی قوانین Sarbanes-Oxley انجام شود ، بسیار بزرگتر هستند. یاهودر آوریل 1996 با سرمایه گذاری در بازار 848 میلیون دلار به بازار رسید و در سال 1995 نتسپاپی 2. 9 میلیارد دلار ارزش گذاری کرد. این مقایسه را با ارزش IPO 82 میلیارد دلاری برای شرکت سهم سوار Uber در سال 2019 یا 104 میلیارد دلار ارزش IPO در سال 2012 مقایسه کنید.

اکنون ، شرکت ها از طریق سرمایه گذاری هایی که نیازی به لیست بازار عمومی ندارند رشد می کنند و هزینه های سنگین بوروکراتیک را شامل نمی شوند. در عوض ، استارتاپ ها به شرکت های سرمایه گذاری یا سهام خصوصی می روند. افزایش اخیر استفاده از شرکتهای ویژه خرید (SPAC) توسط برخی به عنوان روشی نسبتاً آسان برای دامن زدن به برخی از مقررات سنگین لیست سهام دیده می شود. با این حال ، Spacs هیچ کاری برای کاهش هزینه های مداوم یا بار رعایت قوانین Sarbanes-Oxley انجام نمی دهد.

اما هنگامی که شرکت ها طولانی تر خصوصی باقی می مانند ، آنها زمان بیشتری را بدون مسئولیت عمومی شرکت های ذکر شده می گذرانند. شرکت سابق آزمایش خون Theranos مشهور در حرکتی که برخی از نظریه پردازی ها خصوصی بودند ، جلوگیری از انتشار اطلاعات داخلی بود. به دلیل موانع بالای Sarbanes-Oxley که در حال رفتن به عموم است ، دنیای تجارت اکنون با شرکت های بزرگ و خصوصی که مجبور نیستند کارهای درونی خود را فاش کنند ، پوشیده است.

تأخیر در عمومی شدن نیز بر خیابان اصلی تأثیر می گذارد زیرا بیشتر سرمایه گذاران فردی نمی توانند سهام را در شرکت هایی که عمومی نیستند خریداری کنند. آنها نتوانسته اند سود حاصل از رشد سریع شرکت های اولیه را که به طور معمول در شرکت هایی مانند Facebook و Uber مشاهده می شود ، به اشتراک بگذارند.

به عبارت ساده ، مقررات Sarbanes-Oxley برخی از فرصت های سرمایه گذاری از بازار عمومی را به سمت خصوصی تعقیب کرده است. و با انجام این کار ، سرمایه گذاران کوچک را از مشارکت و به دست آوردن مستثنی کرده اند.

رایت می گوید: "اکنون سرمایه گذاران کوچکتر تعطیل شده اند و تمام سودهای اقتصادی بزرگ برای سرمایه گذاری سرمایه داران و موارد مشابه می رود."این ، از بسیاری جهات ، میراث انرون است.