قوطی "حریص بلند مدت": جیمز سافت

(رویترز) - نوستالژی برای دوره ای که بانکداران "حریص طولانی مدت" بودند ، یک شاه ماهی قرمز است و توجه ما را به نحوه اداره بانک ها در هنگام مسئله واقعی نحوه اداره آنها انجام می دهد.

گرگ اسمیت ، تا چهارشنبه یک مدیر اجرایی گلدمن ساکس در مشاغل مشتقات خود ، بمبی را در راه بیرون رفتن از درب خود رها کرد و یک قطعه چاپی را در نیویورک تایمز منتشر کرد که در آن ، همانطور که توصیف می کند ، فرسایش یکپارچگی است. در بنگاه و چگونگی منافع مشتریان صندلی عقب را برای سودهای کوتاه مدت می گیرند.

اسمیت می نویسد: "این به من حیرت می کند که مدیریت ارشد کمی حقیقت اساسی را بدست می آورد: اگر مشتریان به شما اعتماد نکنند ، در نهایت از انجام کار با شما متوقف می شوند."اینجا

کلمه کلیدی در آن جمله "سرانجام" است ، همانطور که در "سرانجام ممکن است آنها را بدست آورند اما در ضمن من می توانم یک ثروت را شلوار کنم."

قطعه اسمیت نه تنها از طرف مدیران ارشد گلدمن ، به شدت متقاعد شده بود ، و در مورد روزهای خوب قدیمی در دهه 1960 و 70 هنگامی که گلدمن ظاهراً به عبارت مدیر ارشد افسانه ای خود گاس لوی بود ، "طولانی مدت ، به دست آورد.-به حریص ، "امروز هرگز مشتری ها را نمی سوزانید تا مشارکت در آینده رونق بگیرد.

این ممکن است یک کد اخلاق باشد ، اما مطمئناً یک الگوی تجاری نیز بود ، که یکی از آن توسط تایمز بود. گلدمن ، مانند بسیاری از همسالان خود ، مشارکت داشت و ثروت خود را محکم با مدیران ارشد خود به هم پیوسته بود. این کشور همچنین در یک تجارت بسیار تنظیم شده فعالیت می کرد ، که در حالی که بسیار سودآور بود ، اما در هیچ جایی نزدیک به پاداش های ممکن امروز ارائه نمی داد. محصولاتی که به فروش می رساند نیز بسیار پیچیده تر بود و زمینه بسیار کمتری برای مشتریان بامبو به وجود آورد.

گلدمن توانست کار حریص و طولانی مدت را انجام دهد زیرا از نظر کسانی که در آن زمان در آنجا کار می کردند ، این بهترین نوع حریص بود که می توانستند دست خود را بگیرند. سوزاندن مشتری ها به اندازه احمقانه اشتباه نبودند ، به همان روشی که هنگام کار در رستوران ، صرف ناهار و دلهره می شود.

بنابراین از این طریق عصبانیت اسمیت از مدیریت عالی ، هرچند قابل درک و تحسین برانگیز است ، اما تا حدودی نابجا است. مردم نه تنها در محیط ، مانند گلدمن ، بلکه در سیستم هایی مانند سیستم مالی ما نیز فعالیت می کنند ، که این محیط ها را با قدرت شکل می دهد. مقررات زدایی گسترده بانکی ، که Dodd-Frank فقط با جبران خسارت ، در ترکیب با دولتی که سیستم را پشت سر می گذارد و وجود آن موسسات در بالا را تضمین می کند ، برای بانکداران انواع فرصت هایی را ایجاد کرده است که باعث می شود حریص طولانی مدت احمقانه باشد، اگر نجیب ، استراتژی.

حدس من این است که بسیاری از افراد در چهره های بانکی که در مشاغل دوم خود به بخش نجیب می رسند ، و برای این کار به سختی می توانیم آنها را مقصر بدانیم.

مشاغل بانکی دارایی را هدر می دهد

جالب است که اکنون تمرکز بر این است که در صورت برخورد ضعیف توسط بانک های خود ، مشتری ها چگونه قدم می زنند. این دقیقاً همان چیزی است که آلن گرینسپان به آن اعتقاد داشت ، که بازار خود را به خود اختصاص می دهد ، و به همین دلیل او اجازه داد تنظیم و اجرای آن بسیار ضعیف شود. بازار نه خودکشی و نه بنگاهها ، زیرا به نفع کسانی نیست که در بنگاه ها ، بانک ها یا مشتری ها کار می کنند.

مشاغل در بانکداری دارایی ها را هدر می دهد. شخصی فقط در سیب نیش زیادی می کند و به مراتب کمتر از زمان گاس لوی در همان شرکت قرار دارد. این صنعت نیز مهم است که درک آن نیز یک دارایی هدر رفته باشد. در حال کاهش است و ممکن است از اینجا به طور قابل توجهی کوچک شود. از قضا ، این ممکن است به معنای این باشد که حتی برای بانکداران حتی در سمت تجارت ، بانکداران نیز منطقی تر است ، زیرا آنها به سادگی نمی دانند که آیا خط تجاری آنها در چند سال کوتاه از وجود تنظیم می شود.

در حالی که ممکن است یک شرکت گلدمن ساکس طولانی مدت وجود داشته باشد ، هیچ آینده ای به کارمندان خود قول داده نشده است. این برای مدیران نیز برای سربازان صادق است. در این میان ، ثروت هایی وجود دارد که باید ساخته شود.

در واقع ، تنها راهی که می توانیم انتظار داشته باشیم که حریص طولانی مدت یک بازگشت واقعی را ایجاد کند ، این است که مقررات سخت شود ، یا اینکه عملکردهای غیرآمدی مانند بانک ها کاملاً خارج از سیستم بیمه عمومی قرار بگیرند. خوشبختانه ، این اتفاق می افتد همان چیزی است که برای مشتری ها بهترین است ، و منظور من این نیست که افرادی که در صندوق های تامینی یا شرکت ها کار می کنند بلکه سرمایه گذاران آنها و بهترین کشورهایی را که در آن بانک ها فعالیت می کنند ، بهترین کار را انجام می دهند.

به همان اندازه که ممکن است تلاش ها را تحسین کنیم ، خودتنظیمی در مواجهه با پاداش های تغییر زندگی و حداقل مجازات ها فقط کار نمی کنند ، نه اکنون یا در نهایت وقتی کسانی که پاره شدند ، این مسئله را تشخیص می دهند.

(ویرایش توسط جیمز دالگلیش)

در زمان انتشار ، جیمز SAFT ، ستون نویس رویترز هیچ سرمایه گذاری مستقیمی در اوراق بهادار ذکر شده در این مقاله نداشت. او ممکن است به طور غیرمستقیم به عنوان یک سرمایه گذار در یک صندوق مالک باشد. برای ستون های قبلی توسط جیمز Saft ، روی کلیک کنید