طبقه بندی محصولات محصولات مالی

در دو پست اول این سری ، نوسانات و ارزش در ریسک (VAR) به عنوان شاخص های خطر برای ریسک بازار ابزارهای مالی ارائه شد. در این پست ، از یک طرف ، دو عامل اصلی خطر دیگر محصولات سرمایه گذاری ، ریسک اعتباری و ریسک نقدینگی را بررسی خواهیم کرد. از طرف دیگر ، ما به طبقه بندی ریسک محصول ، معروف به PRC ، که در مدیریت ثروت بسیاری از موسسات مالی برای ارزیابی ریسک ها ، برای اطلاع رسانی در مورد خطرات و مقایسه خطرات محصولات مختلف سرمایه گذاری استفاده خواهیم کرد ، خواهیم پرداخت.

ریسک اعتباری به عنوان یک عامل خطر

در این مورد ، ریسک اعتباری عمدتاً به عنوان ریسک طرف مقابل شناخته می شود. علاوه بر ریسک اعتباری کلاسیک - به عنوان مثالاز معاملات بازار پول - این همچنین خطرات پیش فرض را شامل می شود ، که ناشی از موقعیت های مشتق یا از طریق انجام معاملات مالی است. کمی از این خطر را می توان از طریق گسترش اعتبار انجام داد. گسترش اعتبار ، برآورد شرکت کنندگان در بازار از پیش فرض ذاتی و ریسک اعتباری بدهکار ، صادرکننده یا طرف مقابل سرمایه گذاری را بیان می کند. به طور کلی ، گسترش اعتبار به منحنی نرخ بهره بدون ریسک اضافه می شود. بنابراین ، ما گسترش اعتبار را با استفاده از قیمت بازار ابزار محاسبه می کنیم و تعیین می کنیم که حق بیمه ناشناخته به منحنی نرخ بهره بدون ریسک برای تخفیف ، به طوری که ارزش محاسبه شده با ارزش بازار محصول مطابقت دارد. این حق بیمه به عنوان گسترش اعتبار ضمنی گفته می شود.

خطر نقدینگی به عنوان عامل خطر

در زمینه سرمایه گذاری خصوصی ، ریسک نقدینگی به خطر (عدم) قادر به مبادله یک ارزش اساسی سریع برای چیزی (به عنوان مثال نقدینگی) اشاره دارد بدون اینکه متحمل نشوگاه های گسترده در یک بازار شود. اندازه گیری مناسب برای خطر نقدینگی ، گسترش پیشنهادات است. اساساً ، بین قیمت پیشنهاد و قیمت درخواست می شود. قیمت پیشنهاد بالاترین قیمتی است که یک خریدار بالقوه مایل به پرداخت آن است و قیمت Ask Ask کمترین قیمتی است که یک فروشنده بالقوه مایل به فروش آن است. تفاوت بین قیمت Ask و قیمت پیشنهادات به گسترش پیشنهاد پیشنهاد داده می شود. یک پیشنهاد کوچک و پیشنهاد معمولاً خطر نقدینگی کم را نشان می دهد.

PRC به عنوان یک شاخص ریسک کل یک محصول سرمایه گذاری

چرا در وهله اول از طبقه بندی ریسک محصول استفاده می کنیم؟

خوب، این به مقایسه ابزارهای مالی در دسته های مختلف سرمایه گذاری کمک می کند. ضرورت این مقایسه از الزامات مقررات متفاوتی ناشی می شود که در حال حاضر در سراسر اروپا وجود دارد یا در آینده نزدیک اعمال خواهد شد. به عنوان مثال، دستورالعمل بازارهای اروپایی در ابزارهای مالی (MiFID II) و قانون سوئیس برای خدمات مالی («Finanzdienstleistungsgesetz») (FIDLEG) اولویت بیشتری را به اطلاع رسانی و حمایت از سرمایه گذاران می دهد.

به ویژه برای ارائه اطلاعات شفاف در مورد ابزارهای مالی و ریسک های آنها برای مشتری، طبقه بندی ریسک محصول که امکان مقایسه ریسک ها بین انواع مختلف محصول و کلاس های سرمایه گذاری را فراهم می کند، ضروری است.

به همین دلیل، در دستورالعمل (EU) 1286/2014، تنظیم کننده دستورالعمل های روشنی برای افشای ریسک محصولات سرمایه گذاری مبتنی بر خرده فروشی و بیمه (PRIIP) با استفاده از اسناد اطلاعاتی کلیدی برای محصولات سرمایه گذاری خاص در بازار اروپا صادر کرد. با این حال، این مقررات به یک گروه مشخص از محصولات سرمایه گذاری اشاره دارد. ما می خواهیم اشاره کنیم که روش PRC ارائه شده بعدی به هیچ وجه نمی تواند جایگزین الزامات تنظیم کننده برای به اصطلاح PRIIP شود. ما ترجیح می دهیم جمهوری خلق چین را به عنوان یک طبقه بندی جهانی ریسک محصول در نظر بگیریم که امکان مقایسه ریسک ها در همه انواع محصول و دسته های سرمایه گذاری را فراهم می کند و می تواند طبقه بندی ریسک مقررات PRIIP را تکمیل کند.

روش های طبقه بندی ریسک محصول

روش های مختلفی برای طبقه بندی ریسک محصول وجود دارد. با این حال، اکثر این موارد، عوامل ریسک مرکزی محصولات سرمایه گذاری را در نظر نمی گیرند. این موارد قبلاً در این مقاله و مقاله قبلی مورد بررسی قرار گرفته و متعاقباً فهرست شده اند:

• ریسک بازار
• ریسک اعتباری
• ریسک نقدینگی

اینکه چگونه عوامل ریسک در طبقه بندی ریسک محصول لحاظ می شوند، آیا رویکردهای کمی یا کیفی در نظر گرفته می شوند و چگونه عوامل خطر در هنگام تخمین ریسک کل محصول سرمایه گذاری وزن می شوند، در بین ارائه دهندگان متفاوت است.

بنابراین، در ادامه می خواهیم روش های UnRiskOmega AG را ارائه کنیم. با توجه به هزینه های جزئی بالا برای داده های بازار، مرجع و کیفی، ما یک مدل سازی صرفاً کمی را انتخاب کردیم.