سیگنال بازگشت منفی

این سایت از کوکی ها ، برچسب ها و تنظیمات ردیابی استفاده می کند تا اطلاعاتی را که به شما کمک می کند بهترین تجربه مرور را به شما ارائه دهند. این هشدار را رد کنید

موضوعات موضوعاتی

کشورها

سلسله

در باره

منابع

امور مالی و توسعه ، مارس 2020

خلاصه

امور مالی و توسعه ، مارس 2020

مدت زمان طولانی پول بوده است. و ما همیشه هزینه استفاده از پول یا پس انداز شخص دیگری را پرداخت کرده ایم. اتهام انجام این کار با کلمات مختلفی شناخته شده است ، از Prayog در سانسکریت باستان گرفته تا علاقه به انگلیسی مدرن. قدیمی ترین نمونه شناخته شده از نرخ بهره قانونی نهادینه شده در قوانین Eshnunna ، یک متن بابل باستانی که مربوط به حدود سال 2000 قبل از میلاد است ، یافت می شود.

در بیشتر تاریخ ، نرخ بهره اسمی - نرخ های توز که وام گیرندگان با وام می پردازند - مثبت بوده اند ، یعنی بیشتر از صفر. با این حال ، در نظر بگیرید که چه اتفاقی می افتد که نرخ تورم بیش از بازده پس انداز یا وام باشد. هنگامی که تورم 3 درصد است و نرخ بهره وام 2 درصد است ، بازده وام دهنده پس از تورم کمتر از صفر است. در چنین شرایطی ، ما می گوییم نرخ بهره واقعی-نرخ اسمی منهای نرخ Infa-ination منفی است.

در دوران مدرن ، بانکهای مرکزی هنگام وام دادن به وجوه کوتاه مدت برای تنظیم چرخه تجارت ، نرخ بهره اسمی مثبت را پرداخت کرده اند. با این حال ، در سالهای اخیر ، تعداد فزاینده ای از بانک های مرکزی به سیاست های کم نرخ متوسل شده اند. چندین نفر ، از جمله بانک مرکزی اروپا و بانکهای مرکزی دانمارک ، ژاپن ، سوئد و سوئیس ، آزمایش با نرخ بهره منفی را آغاز کرده اند - به طور اساسی باعث می شود بانک ها برای پرداخت پول نقد اضافی خود در بانک مرکزی بپردازند. هدف این است که بانکها را ترغیب به وام دادن به این وجوه در عوض ، در نتیجه مقابله با رشد ضعیف که پس از بحران مالی جهانی 2008 ادامه داشت ، مقابله می کند. برای بسیاری ، جهان وارونه شد: پس انداز اکنون بازده منفی می گیرد ، در حالی که وام گیرندگان برای وام گرفتن پول دستمزد می گیرند؟آنقدر ها هم ساده نیست.

به عبارت ساده ، بهره هزینه اعتبار یا هزینه پول است. این مبلغی است که یک وام گیرنده برای جبران وام دهنده برای استفاده از پول خود و حساب کردن خطرات مرتبط با آن موافقت می کند. نظریه های اقتصادی که زیربنای نرخ بهره است ، متفاوت است ، برخی از آنها به تعامل بین عرضه پس انداز و تقاضای سرمایه گذاری و دیگران به تعادل بین عرضه پول و تقاضا اشاره می کنند. براساس این نظریه ها ، نرخ بهره باید برای ایجاد انگیزه در پس انداز مثبت باشد و سرمایه گذاران به تدریج نرخ بهره بالاتر را تقاضا می کنند و پول طولانی تر وام می گیرد تا خطر افزایش یافته در پیگیری پول خود را طولانی تر جبران کند. از این رو ، در شرایط عادی ، نرخ بهره مثبت خواهد بود و هر چه مدت طولانی تر باشد ، نرخ بهره نیز بیشتر خواهد بود. علاوه بر این ، برای دانستن اینکه چه سرمایه گذاری به طور مؤثر یا چه هزینه وام را به دست می آورد ، مهم است که تورم را به حساب آورد ، نرخی که پول از دست می دهد ارزش را از دست می دهد. بنابراین انتظارات تورم عامل اصلی نرخ بهره طولانی مدت است.

در حالی که نرخ بهره متفاوتی در بازارهای مالی وجود دارد ، نرخ بهره سیاست تعیین شده توسط بانک مرکزی یک کشور ، معیار اصلی برای وام گرفتن در اقتصاد کشور را فراهم می کند. بانک های مرکزی در پاسخ به تغییر در چرخه اقتصادی و هدایت اقتصاد کشور با تأثیرگذاری بر نرخ بهره مختلف (عمدتا کوتاه مدت) ، نرخ سیاست را تغییر می دهند. نرخ های بالاتر سیاست انگیزه هایی را برای پس انداز فراهم می کند ، در حالی که نرخ پایین تر باعث ایجاد مصرف و کاهش هزینه سرمایه گذاری در تجارت می شود. یک راهنمای راهنما برای بانکداران مرکزی در تعیین نرخ سیاست ، مفهوم نرخ بهره خنثی است: نرخ بهره بلند مدت که با تورم پایدار سازگار است. نرخ بهره خنثی نه رشد اقتصادی را تحریک می کند و نه مهار می کند. هنگامی که نرخ بهره پایین تر از نرخ خنثی است ، سیاست پولی انبساط است و وقتی بالاتر باشد ، انقباض است.

امروز ، توافق گسترده ای وجود دارد که ، در بسیاری از کشورها ، این نرخ بهره خنثی برای چندین دهه روند نزولی آشکار بوده و احتمالاً پایین تر از آنچه قبلاً تصور می شد ، پایین تر است. اما رانندگان این کاهش به خوبی درک نشده اند. برخی بر نقش عواملی مانند روند جمعیتی بلند مدت (به ویژه جوامع پیر در اقتصادهای پیشرفته) ، رشد بهره وری ضعیف و کمبود دارایی های ایمن تأکید کرده اند. به طور جداگانه ، تورم مداوم در اقتصادهای پیشرفته ، که اغلب به طور قابل توجهی پایین تر از اهداف آنها یا میانگین های بلند مدت هستند ، به نظر می رسد که انتظارات تورم بلند مدت بازارها را کاهش داده است. ترکیب این عوامل به احتمال زیاد وضعیت قابل توجه در بازارهای اوراق قرضه امروز را توضیح می دهد: نه تنها نرخ بهره بلند مدت کاهش یافته است ، بلکه در بسیاری از کشورها اکنون منفی هستند.

بازگشت به سیاست های پولی ، به دنبال بحران مالی جهانی ، بانک های مرکزی نرخ بهره اسمی را به طور تهاجمی کاهش می دهند ، در بسیاری موارد به صفر یا نزدیک به صفر. ما این را صفر پایین تر می نامیم ، نکته ای که در زیر آن برخی معتقد بودند که نرخ بهره نمی تواند پیش برود. اما سیاست پولی از طریق مکانیک های مشابه در بالا و زیر صفر ، اقتصاد را تحت تأثیر قرار می دهد. در واقع ، نرخ بهره منفی همچنین به مصرف کنندگان و مشاغل انگیزه ای برای خرج کردن یا سرمایه گذاری پول می دهد تا اینکه آن را در حساب های بانکی خود بگذارند ، جایی که ارزش آن با تورم از بین می رود. به طور کلی ، این نرخ بهره از نظر تهاجمی کم احتمالاً در تحریک فعالیت اقتصادی تا حدودی کمک کرده است ، اگرچه در مورد عوارض و خطرات جانبی عدم اطمینان وجود دارد.

اولین نگرانی با نرخ های منفی تأثیر بالقوه آنها بر سودآوری بانک است. بانکها با تطبیق پس انداز در پروژه های مفید که نرخ بازده بالایی دارند ، یک عملکرد کلیدی را انجام می دهند. به نوبه خود ، آنها گسترش می یابند ، تفاوت بین آنچه به پس انداز (سپرده گذاران) می پردازند و آنچه را که در مورد وام های خود می پردازند پرداخت می کنند. هنگامی که بانک های مرکزی نرخ سیاست خود را پایین می آورند ، تمایل کلی برای کاهش این گسترش است ، زیرا وام های کلی و نرخ بهره طولانی مدت کاهش می یابد. هنگامی که نرخ ها به زیر صفر می رسد ، ممکن است بانک ها با پرداخت هزینه های پس انداز خود از ترس اینکه سپرده های خود را پس بگیرند ، نرخ بهره منفی را به سپرده گذاران خود منتقل کنند. اگر بانکها از نرخ منفی سپرده ها خودداری کنند ، این امر در اصل می تواند وام را منفی کند ، زیرا بازده وام هزینه نگه داشتن سپرده ها را پوشش نمی دهد. این به نوبه خود می تواند سودآوری بانکی را پایین بیاورد و ثبات سیستم مالی را تضعیف کند.

نگرانی دوم در مورد نرخ بهره منفی در سپرده های بانکی این است که آنها به پسران انگیزه ای می دهند تا سپرده را به نگه داشتن پول نقد تغییر دهند. از این گذشته ، کاهش ارزش چهره پول نقد امکان پذیر نیست (گرچه برخی پیشنهاد کرده اند که به طور کلی از شر پول نقد خلاص شوند تا نرخ های عمیقاً منفی در صورت لزوم امکان پذیر باشد). از این رو این نگرانی وجود داشته است که نرخ های منفی می تواند به نقطه ای از آن برسد که پس اندازان از بانک ها غذا می گیرند و پول خود را به صورت نقدی در خارج از سیستم بانکی پارک می کنند. ما به طور قطع نمی دانیم که چنین حد مؤثر در نرخ بهره کجاست. در برخی از سناریوها ، رفتن به زیر این مرز پایین می تواند نقدینگی و ثبات سیستم مالی را تضعیف کند.

در عمل ، بانکها می توانند هزینه های دیگری را برای جبران هزینه ها پرداخت کنند ، و نرخ ها به اندازه کافی منفی برای بانک ها نبودند تا بتوانند نرخ های منفی را به سپرده گذاران کوچک منتقل کنند (سپرده گذاران بزرگتر برای راحتی در نگه داشتن پول در بانکها ، نرخ های منفی را پذیرفته اند). اما این نگرانی در مورد محدودیت های سیاست های نرخ سود منفی تا زمانی که پول نقد به عنوان یک گزینه جایگزین وجود داشته باشد ، باقی مانده است.

به طور کلی ، نرخ خنثی پایین دلالت بر این دارد که نرخ بهره کوتاه مدت می تواند بیشتر به صفر پایین بیاید و برای مدت زمان طولانی در آنجا باقی بماند. از آنجا که این اتفاق می افتد ، بانک های مرکزی ممکن است به طور فزاینده ای نیاز به متوسل شدن به آنچه قبلاً به عنوان سیاست های غیر متعارف ، از جمله نرخ بهره منفی سیاست تصور می شد ، متوسل شوند. FD

ویکرام هاکسر دستیار مدیر و امانوئل A. کوپ یک اقتصاددان ارشد در بخش استراتژی ، سیاست و بررسی صندوق بین المللی پول است.