تاریخچه ناوبری آسمانی مدتها قبل از کشف قطب نما مغناطیسی

"او نقشه بزرگی را به نمایندگی از دریا خریداری کرده بود ، بدون کمترین جلیقه زمین" "و خدمه وقتی پیدا کردند که نقشه ای است که همه آنها می توانند درک کنند ، بسیار خوشحال شدند."

"خوب قطب ها و استوای شمالی Mercator ، مناطق استوایی ، مناطق و خطوط نصف النهار چیست؟"بنابراین بلمن گریه می کند: و خدمه پاسخ می دهند "آنها صرفاً علائم متعارف هستند!"

- لوئیس کارول

آیا کسی تا به حال فکر کرده است که چگونه دزدان دریایی علاوه بر یک کلاه بزرگ و طوطی روی بازوی خود ، در اطراف دریاها قایقرانی می کردند؟

چگونه آنها می دانستند که در کجا حرکت می کنند یا مقصد خود را بدون اطلاع قطب نما مغناطیسی؟احتمالاً آنها از ستاره ها یا سایر بدنهای آسمانی استفاده می کردند تا بدانند از چه راهی پیروی می کنند.

C ناوبری Elestial یک هنر باستانی برای تعیین جهت گیری مکانی شخص با مشاهده اجسام ستاره ای مشخص مانند ستاره های خاص ، خورشید و همچنین ماه بود.

این شامل اندازه گیری های زاویه ای بین اجسام آسمانی و افق قابل مشاهده است. این روش توسط ملوانان و دزدان دریایی برای تعیین موقعیت کشتی یا سایر وسایل نقلیه و هدایت آن به مقصد مورد نظر استفاده شده است.

این یک ابزار اساسی بود که باعث کنجکاوی در بین تمدن های اولیه برای کشف مکان های کاملاً جدید شد. بعداً آنها مسیرهایی را برای اهداف تجاری/تجاری آغاز کردند و از این طریق شروع به ارتباط با افراد در آن طرف جهان کردند.

فرض کنید یک شب با دوست خود بازی کنید که از دید شما دور است ، شاید چند صد مایل دورتر باشد. شما از او می خواهید که ستاره ای را که مستقیماً بالای سایت او قرار دارد مشخص کند ، سپس سعی می کنید آن ستاره را در آسمان شب بالای سر خود مشاهده کنید. اکنون نکته در افق مستقیماً در زیر آن ستاره به نوعی موقعیت آنها از شما در لحظه معین خواهد بود.

اما همانطور که می دانید هر شیء ستاره ای همیشه در حال حرکت است ، متأسفانه ، آن ستاره چند دقیقه بعد از آن دور می شد. اکنون برای شناسایی دوست خود به یک ستاره جدید نیاز دارید ، از این رو به نظر می رسد این روش چندان قانع کننده نیست. خوشبختانه ، ستاره ای وجود دارد که به نظر نمی رسد راه برود ، نام آن Polaris ، ستاره شمالی است.

قطبش

تخمین زده می شود که Polaris یا Star/Pole Star 433 سال نوری از آن فاصله داشته باشد ، این درخشان ترین ستاره در آسمان نیست ، در واقع ، در میزان درخشندگی در رده 50 قرار دارد.

بنابراین ، چه چیزی آن را خاص می کند؟پاسخ این سؤال موضع آن با توجه به زمین است. همیشه در واقع بالای قطب شمال زمین قرار دارد. به دلیل این ویژگی مشخص ، این یک نشانگر بسیار ارزشمند برای ناوبری های اولیه در نظر گرفته شد.

چگونه Polaris را در آسمان شب قرار دهیم؟

اگر در نیمکره شمالی ساکن هستید ، می توانید ستاره شمالی را شناسایی کنید. یک عمل بسیار ساده وجود دارد که به شما کمک می کند تا آن را پیدا کنید ، حتی اگر درخشان ترین یا متمایز از نظر واضح نیست.

اولین قدم جستجوی صورتهای فلکی در آسمان شب و جستجوی Ursa Major یا گاوآهن (خرس بزرگ) است که گروهی از هفت ستاره است. این رده به اصطلاح داستان یا الگوی تابه شکل URSA Major به راحتی قابل دستیابی است.

این برای آمریکایی ها به عنوان یک غرق بزرگ شناخته شده است ، در حالی که برای بسیاری دیگر ، این یک قابلمه است. در مورد ستاره شمالی ضد عقربه های ساعت می چرخد ، با این حال ، رابطه آن با ستاره شمالی هرگز تغییر نخواهد کرد. دیدگاه آن مطمئناً بستگی به این دارد که شما آن را از زمان ، زمان یا حتی دوره سال مشاهده می کنید.

قدم بعدی علامت گذاری چهار ستاره است که الگوی قاشق مانند را به تصویر می کشد ، و همچنین سه ستاره شکل آن.

هنگامی که صورت فلکی را مشخص کردید ، دو ستاره را در یک خط مستقیم در دورترین فاصله از ستارگان دسته شکل تصور کنید ، همچنین به نام ستاره های نشانگر است. این ستارگان نشانگر مستقیماً به داستان Dipper Little یا ستاره بسیار مجزا شمالی ادامه می دهند.

شرط لازم برای اندازه گیری موقعیت فرد بر روی سطح زمین ، درک عرض جغرافیایی ، طول جغرافیایی و ارتفاع زمین است. طول و عرض جغرافیایی زاویه هایی است که با استفاده از مبدا ، مرکز زمین اندازه گیری می شوند.

عرض جغرافیایی زاویه ای است که از استوا زمین تا شمال و جنوب اندازه گیری می شود و طول جغرافیایی از نخست وزیر تا شرق-غرب اندازه گیری می شود. در حالی که ارتفاع زمین یک ارتفاع ژئوپتی است که فاصله بالاتر از سطح دریا را اندازه گیری می کند.

یک ملوان می تواند عرض جغرافیایی زمین را تعیین کند ، در طول شبهای روشن پرستاری در نیمکره شمالی مطمئناً با تخمین زاویه بین ستاره شمالی و افق. از روزهای دیگر ، خورشید در تهیه خوانش های قطعی کمک می کند.

پولینزی های اولیه اقیانوس آرام اولین کسانی بودند که با استفاده از حرکت ستاره ها یا حتی اندازه امواج از یک جزیره به جزیره دیگر پرسه می زنند. آنها کمبود فناوری را با ناوبری آسمانی جبران کردند.

طبق گفته Landnáma (کتاب حل و فصل) هرافنا-فلوکی ویلگرآرسون (قرن نهم) دومین مریخ نورد وایکینگ نروژی بود که با اکتشاف ایسلند معتبر بود و با خود قفسی از سه زاغ (پرنده دریایی) حمل کرد.

در طول سفر دو کلاغ را رها کرد که در هوا پرواز کردند و به قفس برگشتند، اما سومی در جهت شمال غربی پرواز کرد و دیگر برنگشت. به این ترتیب او می دانست که زمین تا حدودی نزدیک است.

ایده داستان فوق این است که وقتی فکر می کرد زمین باید نزدیک باشد، یکی از زاغ ها را رها می کرد. اگر زمین نزدیک بود، زاغ از آب ماهی می گرفت و به احتمال زیاد به سمت ساحل پرواز می کرد تا صید را بخورد، در حالی که پرنده ای که ماهی در منقارش نبود احتمالاً بدون هدف دور قایق می چرخید و به سمت ساحل پرواز می کرد. قفس. از این رو قایق مسیر کلاغ را دنبال کرد و می دانست که آنها به سمت خشکی می روند.

برای افرادی که در عرض های جغرافیایی شمالی زندگی می کنند، این روش خاص به دلیل دید کمتر ستارگان برای چندین ماه در تابستان بسیار راحت بود.

S ailor ها از دانش خود در مورد صورت فلکی برای جهت یابی استفاده کردند. از آنجا که صورت های فلکی مختلف در فصول مختلف وجود دارد، دریانوردان باید می دانستند کدام صورت فلکی در زمان های دیگر سال در هر نیمکره در آسمان قابل مشاهده است.

به عنوان مثال، محبوب ترین صورت فلکی در نیمکره جنوبی، صلیب جنوبی یا کروکس است که به شکل بادبادک است و از چهار ستاره تشکیل شده است.

این صورت فلکی هرگز در نیمکره شمالی قابل مشاهده نیست. از طرف دیگر دب اکبر در نیمکره شمالی محبوب است.

محبوب ترین صورت فلکی در میان همه، سحابی شکارچی یا شکارچی بزرگ است. این یکی از درخشان ترین در آسمان شب است و اغلب با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است.

ستارگانی که این صورت فلکی را تشکیل می دهند، هم در نیمکره شمالی و هم در نیمکره جنوبی قابل مشاهده هستند، زیرا در استوای سماوی قرار دارد.

به همین دلیل است که جبار به عنوان با ارزش ترین ابزار موقعیت یابی برای مردم باستان در نظر گرفته می شد.

حساب مرده

محاسبه مرده روش دیگری برای تخمین موقعیت کشتی بر اساس موقعیت قبلی آن بود.

این روش شامل سرعت کشتی، زمان و جهت حرکت است. اشکال اصلی این روش این بود که باد یا جریان های اقیانوسی را در نظر نمی گیرد. تنها نقطه مرجع در اینجا موقعیت گذشته است. به همین دلیل است که محاسبات مبتنی بر این روش اغلب دور از ذهن تلقی می شوند.

ناوبری آسمانی یک قدم جلوتر از حساب مردگان بود. از آنجا که این مبتنی بر مشاهده موقعیت های ستاره ها ، ماه ، خورشید و افق برای محاسبه موقعیت شخص است. به طور مقایسه ای ، در اطراف اقیانوس باز و بدون هیچ گونه نقاط دیدنی مفیدتر است.

ناوبری آسمانی هنوز توسط آژانس های فضایی مانند ناسا برای انجام مأموریت های خود در خارج از جو زمین استفاده می شود. به عنوان مثال ، برای نقشه برداری از ماه و بازگشت ، فضانوردان مأموریت آپولو 11 نیز از این تکنیک ها استفاده کردند. مورد مشابه برای مریخ اکتشاف مریخ نورد است.

اولین اختراع پیشرفته برای کمک به ناوبری ، قطب نما مغناطیسی بود که جهت گیری نسبت به قطب های مغناطیسی زمین را نشان می داد. آنها برای ناوبری در همه جا مانند ساحل ، دریا یا حتی در هوا مورد استفاده قرار می گرفتند. آنها هنوز هم آشناترین ابزارهای ناوبری در جهان هستند که در دهه 1100 سرچشمه گرفته است.

GPS یا سیستم موقعیت یابی جهانی ، یک سیستم ناوبری مبتنی بر ماهواره ای مدرن است که بین سالهای 1978 و 1985 با 11 ماهواره سرچشمه گرفته است که در حدود 12000 مایل بالاتر از ما زمین را می چرخند. اکنون حدود 24 ماهواره تشکیل شده است.

ماهواره سیگنال ها را به دستگاه GPS ارسال می کند ، که سپس با محاسبه سیگنال زمانی که برای انتقال و موقعیت دقیق ماهواره می گیرد ، موقعیت شخص را تعیین می کند. این یک ابزار ناوبری بسیار پذیرفته و بسیار دقیق است.

با تشکر از شما برای خواندن این داستان و دوباره شما را می بینید. در صورت داشتن هرگونه فکر ، بازخورد یا پیشنهادات در مورد آن ، می توانید نظر خود را ترک کنید!

اگر کار من را دوست دارید و می خواهید از من پشتیبانی کنید ، لطفاً برای عضویت در متوسط با استفاده از این لینک ، فقط 5 دلار در هر ماه هزینه کنید و بخشی از هزینه شما از نویسندگان ما پشتیبانی می کند و ما را در ایجاد محتوای شگفت انگیز نگه می دارد. وگرنه ، شما می توانید یک قهوه برای من بخرید. اگر این کار را کردید ، یک میلیون بار از شما سپاسگزارم. تجارت با گزینه‌‌های باینری...