فارکس پشتون در ایران

بهتر است به جای اظهارنظرهای جزمی و جزمی، ملاحظات خاصی برای تأمل ارائه شود.»(آلفرد تی ماهان)

امنیت ملی به عنوان توانایی یک کشور برای محافظت از خود در برابر تهدید خشونت یا حمله ، چه از طرف دشمنان داخلی و چه خارجی تعریف می شود. با جزئیات ، به امنیت یک کشور ملت ، از جمله شهروندان ، اقتصاد و نهادهای آن اشاره دارد. تخلیه آن وظیفه دولت است که به نوبه خود به طیف وسیعی از اقدامات از جمله قدرت سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و نظامی و همچنین دیپلماسی برای اطمینان از اجرای اهداف امنیت ملی متکی است. از زمان استقلال ، پاکستان با معضلات امنیتی روبرو شده است که در درجه اول ناشی از برنامه ناتمام "پارتیشن" و یک محله خصمانه ، چه در شرق و هم در غرب است. پارادایم های امنیتی 70 سال گذشته به طور کلی با افزودنی بیشتر از تفریق ، ثابت مانده است ، که نیاز به یک تجزیه و تحلیل ناپسند و ارزیابی عینی دارند. ضرورت های امنیتی مشتق اصلی قرارگیری جغرافیایی یک کشور است. قرار دادن پاکستان در یک منطقه بسیار بی ثبات ، هم فرصت ها و هم بدهی ها را ارائه می دهد. این مرزها با افغانستان که ده ها سال در جنگ و شورش بوده است ، به اشتراک می گذارد. ایران با آرزوهای منطقه ای و ایدئولوژیک ؛و ، یک هندوستان به طور فزاینده ملی ، راست محور. این کشور در دهانه دریای عرب واقع شده و یکی از دو قدرت منطقه ای هسته ای است. با وجود این ، نگرانی های امنیتی قانونی پاکستان به همان اندازه عملکردی از جغرافیای آن است که از آفرینش خاص خود هستند. این مکان به دلیل ترانزیت خود به آسیای مرکزی و جنوبی ، چین و در مجاورت خلیج فارس می توانست پاکستان را به عنوان یک قطب اقتصادی و حمل و نقل مانند دبی یا سنگاپور تبدیل کند اما افسوس که گریزان است. چشم انداز امنیتی تقویم ها را تشخیص نمی دهد و برخی از جنبه ها می تواند برای چندین دهه ثابت باشد ، در حالی که تعداد کمی از محیط ها می توانند اشکال و شدت را تغییر دهند. بنابراین ، ممکن است ضروری باشد که قبل از شروع یک سال جدید ، وضعیت امنیتی را بررسی کنیم تا پاسخ های پایدار و جامع تکامل یابد. من در مورد چالش های امنیتی با پاکستان تحت عنوان های منطقی خارجی و داخلی قرار خواهم گرفت ، اگرچه هر دو دارای پیوندهای ذاتی هستند. با تجدید حیات رقابت های ایالات متحده و درگیری پروکسی متولد شده در جنگ سرد و همچنین ظهور تنش های ایالات متحده و چین ، محیط امنیتی بین المللی بی نظیر و نامشخص است. این درگیری ها خود را به اشکال مختلفی نشان می دهند ، علاوه بر موارد جدید از مسائل زیست محیطی ، ضبط منابع ،

قاچاق انسان و مواد مخدر به درگیری های قومی و ایدئولوژیکی که همچنان به اتهام بیشتر موزائیک امنیت منطقه ای و بین المللی می پردازند. این و سایر رویدادهای اخیر ، قابل توجه بودن ایالات متحده و رقابت چین ، جنگ های تجاری و سایر رویدادهای اخیر در محله فوری ، تأثیر عمیقی بر پویایی امنیتی ما داشته است. پاکستان به دلیل موقعیت جغرافیایی ، هویت ایدئولوژیک ، توانایی هسته ای و موشکی ، اهمیت روانی-اجتماعی و پتانسیل ژئو-اقتصادی ، پاکستان یک مرکز برای علاقه بین المللی است و همه اینها سازنده نیست! هند تهدید امنیتی اصلی برای پاکستان و امنیت آن خواهد بود. طولانی ترین مسئله حل نشده کشمیر همچنان استخوان اصلی مشاجره است. دولت در قدرت نارندرا مودی با نسب شدید راست گرایانه ، از زمان سوگند ، هرگونه سبقت را برای عادی سازی روابط و حداقل همه اختلافات دو جانبه از بین برد. در حقیقت به دلیل سیاست های غیرقانونی دولت BJP ، SAARC ، که پاکستان میزبان آن است ، به مدت سه سال تشکیل نشده است. این اجتناب از هندوستان احیای ادغام در منطقه خود را انکار کرده است. دو دولت قبلی کنگره تحت دکتر Manmohan Singh و BJP به رهبری اواخر Vajpayee حس عملی سازگاری و تمایل صمیمانه برای عادی سازی روابط را از طریق دیالوگ های ساختاری منظم به نمایش گذاشته بودند. در آخرین دولت حزب کنگره ، هند و پاکستان در آستانه حل و فصل اختلافات کشمیر بر اساس فرمول چهار امتیاز رئیس جمهور سابق مشرف بود. انتخابات عمومی آوریل-مه 2019 در هند احتمالاً یک رویداد آبخیزداری خواهد بود زیرا می تواند جهت گیری هند را به عنوان یک کشور سکولار یا سخت هندو تعیین کند. علاوه بر درگیری های جنبشی ، هند به طور گسترده جنگ ترکیبی علیه پاکستان را برای بی ثبات کردن آن انجام داده است ، و نوشتار دولت را تضعیف کرده و اعتبار بین المللی خود را پشت سر می گذارد. پاسخ به این نوع جنگ توسط بازیگران ایالتی و غیر دولتی ، یک تفکر و رویکرد کاملاً جدید را می طلبد ، متفاوت از دیدگاه آمادگی نظامی و پذیرش چشم انداز آمادگی ملی برای تهدیدهای در حال تحول. در ارزیابی من ، هرگونه توزیع سیاسی در هند پس از انتخابات احتمالاً روند گفتگو با پاکستان را از سر می گیرد زیرا در بین روشنفکران ، رسانه ها و رهبران عقیده وجود دارد که سیاست های محور پاکستان بر قامت منطقه ای و بین المللی هند تأثیر گذاشته است. جنبش سیک را در حمایت از خلستان ،