نوسانات خورشیدی

سنین ستارگان فردی در راه شیری را می توان با اندازه گیری فراوانی عناصر رادیواکتیو طولانی مدت مانند توریم 232 و اورانیو م-238 تخمین زد ، سپس با مقایسه نتایج با تخمین های فراوانی اصلی آنها ، تکنیکی به نام هسته نوکلکسموشرولوژی. این ارزش های عملکرد حدود 13 میلیارد سال است. اندازه گیری دمای کوتوله های سفید و مقایسه آنها با دمای اولیه مورد انتظار آنها ، می توان تخمین سنی را انجام داد. با این تکنیک ، سن خوشه کروی M4 نیز تخمین زده شد~13 میلیارد سالچندین ستاره جداگانه در هاله راه شیری با سنین اندازه گیری شده بسیار نزدیک به سن 13. 80 میلیارد ساله جهان پیدا شده است.

سن ستاره ها در دیسک نازک کهکشانی نیز با استفاده از هسته هسته ای تخمین زده شده است. اندازه گیری ستاره های دیسک نازک تخمین می زند که دیسک نازک 1. 7 میلیارد سال 8. 8 8. 8 سال پیش تشکیل شده است. خوشه های کروی از قدیمی ترین اشیاء در راه شیری هستند که محدودیت پایین تری در سن راه شیری دارند.

تخمین معمولی از سن خورشید در حدود 10 9 7 9 سال است. این بدان معناست که خورشید جایی در وسط تاریخ خود است. این سن مربوط به رژیم پرانرژی خورشید به عنوان یک راکتور حرارتی غیر هسته ای تحریک کننده است [18-21]. وجود این رژیم منجر به طیف بسیار پیچیده ای از نوسانات خورشید می شود. خورشید نوارهای سرعت چرخش متفاوت را نشان می دهد که در ماهواره Soho اندازه گیری شد. Soho پروژه ای از همکاری های بین المللی بین آژانس فضایی اروپا و ناسا است.

حالت های نوسان خورشیدی را می توان بر اساس نیروی بازگردانی که آنها را هدایت می کند ، به چند دسته در Helio-Sisismology تقسیم کنید: حالت های موج آکوستیک ، گرانش و سطح جاذبه:

p-mode or acoustic waves have pressure as their restoring force, hence the name “p-mode.” Their dynamics are determined by the variation of the speed of sound inside the sun. The p-mode oscillations have frequencies>1 مگاهرتز و در محدوده 2-4 مگاهرتز بسیار قوی هستند ، جایی که اغلب به آنها "نوسانات 5 دقیقه ای" گفته می شود.(توجه: 5 دقیقه در هر چرخه 1/300 چرخه در ثانیه = 3. 33 مگاهرتز است.) P-Modes در سطح خورشیدی دارای دامنه صدها کیلومتر است و با تصویربرداری داپلر یا تصویربرداری با شدت طیف حساس به راحتی قابل تشخیص است. یک قیاس خام را می توان به عنوان یک پژواک که در داخل یک غار است ، تدوین شود.

امواج گرانشی F یا سطح سطح نیز امواج گرانشی هستند ، اما در عکس یا در نزدیکی عکس رخ می دهند.

حالت های اساسی در اثر تعامل گرانشی با سطح خورشید ایجاد می شود و شبیه امواج اقیانوس است. یک نوع حالت اساسی به عنوان حالت نامیده می شود ، زیرا شعاع مشاهده شده خورشید را تغییر می دهد.

امواج G یا GRAVITY امواج چگالی هستند که به عنوان نیروی بازگرداندن آنها دارای گرانش هستند. نوسانات حالت G امواج فرکانس پایین (0-0. 4 مگاهرتز) است. تمام حالت های فشار و اساسی شناخته شده (حدود 10 میلیون) دارای دوره نوسان کمتر از 18 دقیقه و بیشتر آنها حدود 5 دقیقه است. حالت های گرانش به طور قطعی مشخص نیست که وجود داشته باشد ، اما پیش بینی می شود که دوره های 40 دقیقه یا بیشتر داشته باشند.

نوسانات طولانی مدت جهانی خورشید از نظر حمل و نقل انرژی در عمق خورشید جالب ترین است. در دو مقاله 40 ساله (بروکس و دیگران 1976 ، [22] ؛ Sevey و دیگران 1976 ، [23]) به طور مستقل در مورد تشخیص نوسانات 160 دقیقه گزارش شدند. به عبارت دیگر ، هر دو گروه تحقیقاتی در مورد نوسان اساسی حالت شعاعی گزارش دادند.

هر دو گروه همچنین نتیجه گرفتند که اگر این نوسان واقعی باشد ، با یک مدل استاندارد خورشید سازگار نخواهد بود (آین نیکلسون [24] ، مور و هانت [25] ، ص 72).

J. Christensen-Dalsgaard و D. O. گف (کریستینسن-دالسگارد و گاو [26] ، 1976) نوشت: "به منظور مشاهده مشاهده 2 ساعته 40 دقیقه ای بدیهی است که یک تغییر بسیار شدید در مدل خورشیدی لازم است و بعید است که چنین مدل بتواندیافت می شود."

به طور خلاصه بسیاری از نویسندگان استدلال "اگر خورشید همگن باشد ، نمی تواند هسته متراکم داشته باشد. اگر نتواند هسته متراکم داشته باشد ، نمی تواند انرژی خود را از واکنش های هسته ای بدست آورد. اگر نتواند انرژی خود را از واکنش های هسته ای بدست آورد ، باید آن را از انقباض گرانشی بدست آورد. "و اخترشناسان به طور کلی بر این باورند که ستارگان جوانی که هنوز به دنباله اصلی نرسیده اند ، همگن هستند و انرژی خود را از انقباض گرانشی به دست می آورند. نتیجه گیری واضح بود: "نوسان اساسی خورشید با مدل برای یک ستاره نسبتاً جوان مطابقت دارد" [18-21]. با این وجود ، مدل خورشیدی استاندارد (SSM) "یک نقطه عزیمت" برای مدلهای پیچیده تر غیرقانونی پیچیده تر است.

پایه های استاندارد خورشیدی (SSM) در چندین پذیرش اصلی:

فعالیت خورشید را می توان در قاب مدل شبه استاتیک کروی متقارن یک ستاره توصیف کرد.

از بین رفتن انبوه خورشید قابل توجه نیست.

چرخش خورشید و همچنین میدان مغناطیسی قابل توجه نیست.

ترکیب موجود در عکس های خورشید مدرن ، بر اساس جرم ، 74. 9 ٪ هیدروژن و 23. 8 ٪ هلیوم است. تمام عناصر سنگین تر کمتر از 2 ٪ توده را تشکیل می دهند.

خورشید دارای یک هسته تابشی و یک پاکت بیرونی همرفت است. در هسته ، درخشندگی ناشی از واکنشهای هسته ای به طور عمده توسط تابش به لایه های بیرونی منتقل می شود. با این حال ، در لایه های بیرونی گرادیان دما به حدی است که تابش نمی تواند انرژی کافی را حمل کند. در نتیجه ، همرفت حرارتی اتفاق می افتد که ستون های حرارتی مواد گرم را به سطح (عکس های عکسبرداری) خورشید منتقل می کنند. پس از خنک شدن مواد در سطح ، آن را به سمت پایین به سمت پایه منطقه همرفت فرو می برد تا گرمای بیشتری را از بالای منطقه تابشی دریافت کند.

در SSM یکی چگالی ρ (R) ، دما T (R) ، فشار کل (ماده به علاوه تابش) P (R) ، درخشندگی L را در نظر می گیرد_حرف(R) و میزان تولید انرژی در واحد جرم ɛ (R) در یک پوسته کروی با ضخامت واحد در فاصله R از مرکز ستاره.

SSM منجر به معادلات حمل و نقل زیر می شود که بدون وابستگی به زمان صریح نوشته شده است

(7. 5. 1) d l r d r = 4 π r 2 ρ ɛ - ɛ ν ، (7. 5. 2) D M R D R = 4 π R 2 ρ.

حمل و نقل تابشی انرژی توسط معادله گرادیان دمای شعاعی توصیف می شود

(7. 5. 3) d t d r = - 3 k ρ l r 64 π r 2 σ t 3 ، (7. 5. 4) P = P G + P R ، P G = R μ ρ T ، P R = 4 σ 3 C T 4 ، D P D R = - G M R R 2 ρ.

اینجا_حرف، م_حرفبه طور متناوب درخشندگی و جرم قسمت خورشید در کره که شعاع آن برابر با R است ، ɛ میزان تولید انرژی هسته ای در هر واحد جرم و ɛ است_νبه دلیل انتشار نوترینو ، k کدورت ماده است ، σ ثابت استفان-بولتزمن است ، p فشار است ، μ متوسط جرم مولکولی است.

همرفت معمولاً با استفاده از تئوری طول مخلوط Prandtl ، [27] توصیف می شود. در نزدیکی پایه منطقه همرفت خورشید ، همرفت آدیاباتیک است ، اما در نزدیکی سطح خورشید ، همرفت آدیاباتیک نیست.

هنگامی که فرض می شود یک ترکیب همگن است و تازه شروع به استخراج بیشتر درخشش خود از واکنش های هسته ای می کند ، یک ستاره در سن صفر (پروتکل) در نظر گرفته می شود ، بنابراین از دوره انقباض از ابر گاز و گرد و غبار غفلت می کند.

واکنش های هسته ای در هسته خورشید با تبدیل هسته های هیدروژن به هسته های هلیوم توسط زنجیره پروتون پروتون و چرخه CNO ، ترکیب آن را تغییر می دهد. این باعث افزایش میانگین وزن مولکولی در هسته خورشید می شود که باید منجر به کاهش فشار شود. این اتفاق نمی افتد به جای قراردادهای اصلی. درخشندگی خورشید با افزایش دما افزایش می یابد و سرعت واکنش های هسته ای را افزایش می دهد. لایه های بیرونی برای جبران افزایش شیب دما و فشار گسترش می یابند ، بنابراین شعاع نیز افزایش می یابد [3].

هیچ ستاره ای کاملاً استاتیک نیست ، اما ستاره ها برای دوره های طولانی روی دنباله اصلی (سوزاندن هیدروژن در هسته) باقی می مانند. در مورد خورشید ، تقریباً 4. 6 میلیارد سال در دنباله اصلی بوده و تقریباً در 6. 5 میلیارد سال به یک غول قرمز تبدیل خواهد شد.

گام اصلی بعدی در درک چگونگی تولید انرژی از انرژی از سوزاندن هسته ای ناشی از استفاده از مکانیک کوانتومی برای توضیح رادیواکتیویته هسته ای است. این برنامه بدون هیچ گونه اشاره ای به آنچه در ستاره ها اتفاق می افتد انجام شد. در سال 1928 ، جورج گامو یک فرمول کوانتومی مکانیکی به دست آورد که احتمال عدم وجود دو ذرات بارگذاری شده بر روی دافع الکترواستاتیک متقابل آنها را به وجود آورد و بسیار نزدیک به هم نزدیک شد. این احتمال مکانیکی کوانتومی اکنون به عنوان "فاکتور Gamow" شناخته شده است. از آن به طور گسترده ای برای توضیح میزان اندازه گیری شده از پوسیدگی های رادیواکتیو خاص استفاده می شود.

به منظور تخمین اینکه چند بار دو هسته با همان علامت بار الکتریکی به اندازه کافی نزدیک می شوند تا فیوز شوند و از این طریق انرژی با توجه به رابطه انیشتین بین جرم اضافی و آزاد شدن انرژی ، انرژی ایجاد شود.

در سال 1938 ، C. F. فون ویزسکر برای حل مشکل چگونگی درخشش برخی از ستاره ها نزدیک شد. وی چرخه هسته ای را که اکنون به عنوان چرخه کربن-نیتروژن اکسیژن (CNO) شناخته می شود ، کشف کرد ، که در آن هسته های هیدروژن می توانند با استفاده از کربن به عنوان کاتالیزور سوزانده شوند. با این حال ، فون ویزسکر میزان تولید انرژی در یک ستاره توسط چرخه CNO را بررسی نکرد و او وابستگی اساسی به دمای ستاره ای را مطالعه نکرد. Bethe فرآیندهای اساسی هسته ای را که توسط آن هیدروژن سوخته می شود (ذوب شده) در هلیوم در فضای داخلی ستاره ای کار می کند. هیدروژن فراوان ترین تشکیل دهنده خورشید و ستاره های مشابه و در واقع فراوان ترین عنصر جهان است.

هانس بته [28] امکانات مختلفی را برای واکنش هایی که هسته ها را می سوزانند و به عنوان مهمترین دو فرآیند که اکنون معتقدیم مسئول آفتاب هستند ، تجزیه و تحلیل کرد. یک فرآیند ، به اصطلاح زنجیره P-P ، هلیوم را از هیدروژن می سازد و منبع انرژی غالب در ستاره هایی مانند خورشید و ستاره های کمتری است.

چرخه CNO ، دومین فرآیند که توسط فون ویزسکر نیز در نظر گرفته شده است ، در ستاره هایی که از خورشید عظیم تر هستند ، مهمترین است. بته از نتایج خود برای تخمین دمای مرکزی خورشید استفاده کرد و نشان داد که محاسبات وی منجر به رابطه بین جرم ستاره ای و درخشندگی ستاره ای می شود که با مشاهدات نجومی موجود توافق رضایت بخش است.

آیا راهی برای آزمایش تئوری فرآیندهای حمل و نقل در قسمت داخلی که هیدروژن در هلیوم سوخته می شود وجود دارد؟راهی برای "دیدن" به فضای داخلی خورشیدی با نوترینو وجود دارد. یک نوترینو یک ذره زیر اتمی است که با ماده ضعیف در تعامل است و با سرعتی حرکت می کند که اساساً سرعت نور است. نوترینوها در ستاره ها تولید می شوند که هسته های هیدروژن به هسته های هلیوم سوخته می شوند. نوترینوها همچنین در شتاب دهنده های ذرات ، در راکتورهای هسته ای و در رادیواکتیویته طبیعی روی زمین تولید می شوند. بر اساس کار هانس بته و همکارانش ، ما معتقدیم که فرایندی که ستاره ها مانند خورشید انرژی تولید می کنند می توانند با این رابطه نماد شوند ، [29]

4 ساعت 1 → H 4 + 2 E + + 2 ν E + انرژی.

جان N. Bahcall (انستیتوی مطالعه پیشرفته ، پرینستون ، نیوجرسی) و اندرو اولمر (رصدخانه دانشگاه پرینستون ، پرینستون ، نیوجرسی) وابستگی دما از شار نوترینو را بررسی کردند. آنها با مقایسه شار نوترینو و دمای مرکزی محاسبه شده از 1000 مدل خورشیدی عددی مفصل ، آنها قوانین مقیاس گذاری بهبود یافته را به دست می آورند ، که نشان می دهد چگونه هر یک از شار نوترینو به دمای مرکزی t بستگی دارد. برای تغییرات کوچک پارامترهای ورودی ، شارهای نوترینو و دمای مرکزی یک مدل خورشیدی دقیق می تواند با یک قانون قدرت فرم مرتبط باشد [30]

(7. 5. 5) متر~t m ، m = d log φ d log t.

برای نوترینوهای بنیادی PP ، M = 1 و برای نوترینوهای مهم 8 B ، M = 20. وابستگی های دما در معادله نشان داده شده است.(7. 5. 5) از محاسبات با کدهای تکامل ستاره ای پیچیده که معادلات دیفرانسیل جزئی همراه را حل می کنند ، بدست می آیند. در ابتدا بیشترین نتیجه از محاسبات تکامل ستاره ای این است که بزرگی وابستگی شار نوترینو PP به طور معکوس به مقدار دمای مرکزی بستگی دارد.

به دلیل تعامل ضعیف آنها ، نوترینوها تشخیص آن دشوار است. براساس تئوری استاندارد ، یک نوترینو خورشیدی که از کل زمین عبور می کند ، در هزار میلیارد میلیارد نفر متوقف شده توسط ماده زمینی کمتر از یک فرصت است.

دیویس این آزمایش را انجام داد و در سال 1968 اولین نتایج را اعلام کرد. او شار نوترینو را اندازه گیری کرد. همانطور که آزمایش و تئوری تصفیه شد ، اختلاف نظر قوی ظاهر شد. نوترینوهای خورشیدی تشخیص داده شدند اما نوترینو کمتر از پیش بینی شده بودند.

در طی 20 سال آینده ، بسیاری از امکانات مختلف توسط صدها و شاید هزاران فیزیکدانان ، شیمیدان و ستاره شناسان مورد بررسی قرار گرفت.

در تمام آزمایشات جدید ، تعداد نوترینوهای مشاهده شده تا حدودی پایین تر از نظریه استاندارد پیش بینی شده بود.

تمام این نتایج تجربی به چه معنی است؟این وضعیت گاهی اوقات به عنوان رمز و راز نوترینوهای گمشده یا به زبانی که به نظر علمی تر به نظر می رسید ، مشکل نوترینو خورشیدی است. در اوایل سال 1969 ، دو دانشمندی که در روسیه کار می کنند ، برونو پونتکوروو و ولادیمیر گیبوف ، پیشنهاد کردند که اختلاف بین تئوری استاندارد و اولین آزمایش نوترینو خورشیدی می تواند به دلیل عدم کفایت در توضیحات کتاب درسی فیزیک ذرات باشد ، نه در خورشیدی استانداردمدل. اتفاقاً ، Pontecorvo اولین کسی بود که با استفاده از یک ردیاب کلر برای مطالعه نوترینوها پیشنهاد داد. Gribov و Pontecorvo اظهار داشتند که نوترینوها از یک اختلال شخصیت متعدد رنج می برند و بین حالت ها یا انواع مختلف به عقب و جلو نوسان می کنند.

در سال 1969 ، طبق پیشنهاد ولادیمیر گیبوف و برونو پونتکوروو ، مشخص شد که نوترینوها در آفتاب در ترکیبی از حالتهای فردی ، نوعی شخصیت تقسیم شده تولید می شوند. کشورهای فردی دارای توده های متفاوت و کوچک هستند ، به جای توده های صفر که توسط تئوری ذرات استاندارد به آنها منتسب می شوند. در حالی که از خورشید به زمین سفر می کنند ، نوترینوها بین حالت نوترینو آسان تر و وضعیت نوترینو با جزئیات بیشتر نوسان می کنند. آزمایش کلر فقط نوترینوها را در حالت آسانتر برای اوباش تشخیص می دهد. اگر بسیاری از نوترینوها در حالت به زمین برسند که مشاهده آن دشوار است ، پس از آن شمارش نمی شوند. به نظر می رسد که برخی یا بسیاری از نوترینوها از بین رفته اند ، که می تواند رمز و راز ظاهری نوترینوهای گمشده را توضیح دهد.

اما ، ما هنوز نمی دانیم چه چیزی باعث اختلال شخصیت چند نوترینوهای خورشیدی می شود. پاسخ این سؤال ممکن است سرنخ فیزیک فراتر از مدلهای استاندارد فعلی ذرات زیر اتمی را فراهم کند. آیا تغییر هویت در حالی رخ می دهد که نوترینوها از خورشید به زمین سفر می کنند ، همانطور که در ابتدا توسط Gribov و Pontecorvo پیشنهاد شده است؟یا آیا ماده باعث می شود نوترینوهای خورشیدی "از بین بروند"؟یک پیشنهاد فرضی عجیب و غریب متعلق به S. هاوکینگ است. در مقاله "اشیاء گرانشی از جرم بسیار کم" ، [31] هاوکینگ حدس زد که منطقه مرکزی خورشید ممکن است حاوی سیاهچاله باشد و این می تواند به همین دلیل باشد که شار نوترینوهای خورشیدی کمتر از پیش بینی شده بود.

زندگی هر ستاره یک مبارزه بی وقفه بین گرانش و فشار است. گرانش سعی می کند همه چیز را به هسته ستاره فشرده کند. فشار از همه جهات عمل می کند ، اما با افزایش فاصله از هسته ، با فشار دادن لایه های ستاره ای به بیرون کاهش می یابد. هنگامی که گرانش حاکم است ، ستاره ها باعث افزایش فشار می شوند و در نتیجه مقاومت در برابر انقباض بیشتر مقاومت می کنند. هنگامی که گرادیان فشار بیرونی حاکم است ، لایه های ستاره ای گسترش می یابند ، بنابراین فشار را کاهش می دهد و گسترش بیشتر را خاتمه می دهد. به ویژه منجر به نوسان جهانی طولانی مدت خورشید می شود (همچنین به [32] مراجعه کنید). مقاله [33] طیف قدرت کل مجموعه 15 ساله (88- 1974) از اندازه گیری ها در رصدخانه اخترفیزیکی کریمه (اتحاد جماهیر شوروی) از سرعت دید خورشید را ارائه می دهد. طیف قدرت شکافی از قله 160 دقیقه ای را نشان می دهد که ممکن است با چرخه خورشیدی 11 ساله همراه باشد. علاوه بر تناوبی گزارش شده قبلی ، P0 ، از 160. 009 (+ یا - 1) دقیقه ، یک دوره دوم P1 رخ می دهد ، که 160. 014 (+ یا - 1) دقیقه است.

وقتی یک ستاره می درخشد ، انرژی از فضای داخلی خود از دست می دهد. این فشار را کاهش می دهد و منجر به انقباض ستاره می شود. بدون مکانیسم بازگرداندن انرژی از دست رفته ، یک ستاره معمولی نمی تواند بیش از برخی ده ها میلیون سال زندگی کند. مدتهاست که شناخته شده است که چنین مکانیسمی با واکنش های همجوشی حرارتی هسته ای ارائه می شود.

شار نوترینو (تعداد در هر واحد زمان در هر منطقه) در مرکز خورشید از بین می رود زیرا میدان تابش نوترینو در اینجا تقریباً از همه جهات یکنواخت است. با شعاع فزاینده ، شار نوترینو به سمت داخل ، که از لایه های دمای پایین بیرون می آید ، از شار بیرونی کوچکتر می شود و در مناطق مرکزی درجه حرارت بالا سرچشمه می گیرد. شار از مناطق بیرونی خورشید آشکارا صفر است زیرا واکنش های هسته ای زیر دمای آستانه رخ نمی دهد. بنابراین بسته به زمان t باید حداکثر در مقداری مقدار متوسط R وجود داشته باشد.

نوترینوها ذرات زیر اتمی هستند که در طول همجوشی ستاره ای آزاد می شوند. انتظار می رود که یک شار خاص از خورشید به طور مداوم جریان یابد ، اما اندازه گیری های فعلی نشان می دهد که تنها یک سوم از شار مورد انتظار مشاهده می شود. ما معتقدیم که توضیحات قابل اعتماد زیر را می توان در نظر گرفت:

تحولات نوترینو (نوسانات نوترینو) در راه نوترینوها به زمین صورت می گیرد.

کاهش شار نوترینوز نتیجه فعالیت خورشید به عنوان یک راکتور حرارتی هسته ای شبه دوره است. نوسانات خورشیدی جهانی [17-21] در چارچوب مدل یک ستاره به عنوان یک راکتور حرارتی هسته ای پالس مورد بررسی قرار گرفت. مطابق مدل وقتی موج به حاشیه ستاره رفته است ، مناطق داخلی قبل از رسیدن موج به سطح ، به مرکز می روند. این منجر به یک تصویر تداخل پیچیده می شود. جریان غیر ایستگاه یک بعدی گاز یک بعدی متقارن در زمینه گرانش در مقالات ذکر شده در نظر گرفته شده است. برای توصیف فرایند انتشار موج شوک از سیستم معادلات (7. 1. 16) - (7. 1. 22) دینامیک گاز برای متغیرهای Lagrange استفاده می شود. تصویر تعامل موج ، ایده اختلاط ماده در عمق خورشید را توضیح می دهد. ستاره های پیری به حالت ارتعاش کارآمدتر در حال حرکت هستند.

پیشرفت در تئوری فعالیت خورشید می تواند به عنوان ترکیبی از این دو مدل از فعالیت خورشید حاصل شود.

URL: https://www. scienceirect. com/science/article/pii/b97804446401920077

Helioseismology و فراوانی خورشیدی

Sarbani Basu ، H. M. آنتیا ، در گزارش های فیزیک ، 2008

از فرکانس های مربوط به خورشیدی می توان برای تعیین R B ، موقعیت پایه منطقه همرفت استفاده کرد. تابع W (r) (معادله (39)) به دست آمده توسط فرکانس های معکوس خورشیدی می تواند برای این منظور استفاده شود. در پایه منطقه همرفت ، شیب دما از مقدار آدیاباتیک در داخل منطقه همرفت به مقدار تابشی زیر منطقه همرفت تغییر می کند. این یک ناپیوستگی در مشتق دوم دما و از این رو سرعت صدا را معرفی می کند. این منجر به ناپیوستگی در شیب W (R) می شود ، که در شکل 6 به وضوح قابل مشاهده است. موقعیت این ناپیوستگی را می توان برای تخمین عمق منطقه همرفت تعیین کرد (کریستینسن-دالسگارد و همکاران ، 1991). فرکانس های نوسانات خورشیدی نسبت به این عمق بسیار حساس است و از این رو ، R B را می توان با دقت از فرکانس های نوسانات خورشیدی مشاهده کرد. با این حال ، یک روش دقیق تر برای تعیین پایه منطقه همرفت وجود دارد ، و این با نگاهی به اختلاف سرعت صدا بین خورشید و مدل ها با موقعیت متفاوت پایه منطقه همرفت است. تغییر بین شیب دمای تابشی و آدیاباتیک در پایه منطقه همرفت منجر به تفاوت بزرگ سرعت صدا بین دو مدل یا یک مدل و خورشید می شود که عمق مناطق همرفت مطابقت ندارد ، همانطور که در شکل 7 مشاهده می شودبشراین تفاوت را می توان برای تعیین موقعیت پایه منطقه همرفت خورشیدی (BASU و ANTIA (1997) ، BASU (1998) و BASU و ANTIA (2004) و غیره) کالیبره کرد.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s0370157307004565

پاسخ های ایزوسپین چرخش هسته ای برای نوترینوهای کم انرژی

Hiroyasu Ejiri ، در گزارش های فیزیک ، 2000

پاسخ های هسته ای هسته های مورد استفاده به عنوان آشکارسازهای خورشیدی برای مطالعه نوسانات کمی خورشیدی ، میزان تولید ν خورشیدی و سایر مقادیر فیزیک منافع فیزیک اخترشنه ضروری است. پاسخ های هسته ای برای حالت های زمین در هسته های آشکارساز اغلب از نرخ پوسیدگی β مربوطه بدست می آیند. پاسخ برای حالتهای هیجان زده و همچنین حالتهای زمینی توسط واکنشهای تبادل بار هادرونیک با پرتابه های انرژی متوسط و با پوسیدگی بتا هسته آینه مورد بررسی قرار گرفته است. در مواردی که حالت های GT ضعیف بسیار مهم هستند ، تحقیقات دقیق از مکانیسم های واکنش برای استخراج پاسخ های GT از واکنشهای تبادل بار هادرونیک مهم است.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s0370157300000442

شماره ویژه ای که به خاطره دنیس دبلیو اسکیاما اختصاص داده شده است

Georg G Raffelt ، در بررسی های جدید نجوم ، 2002

با این حال ، خط عملی عملی بسیار ساده است. تعادل عطر و طعم مؤثر قبل از یخ زدگی N / P به طور قابل اطمینان حاصل می شود اگر پارامترهای نوسانات خورشیدی در منطقه LMA مورد علاقه قرار بگیرند. در منطقه کم ، نتیجه به مقدار زاویه مخلوط سوم اما ناشناخته θ بستگی دارد₁₃بشردر مناطق SMA و VAC ، که اکنون به شدت از بین رفته اند ، تعادل حاصل نمی شود. بنابراین ، ایجاد LMA به عنوان راه حل صحیح مشکل نوترینو خورشیدی در متن ما به شمارش تعداد نوترینوهای کیهانی و در نتیجه ایجاد یک رابطه منحصر به فرد بین مقیاس جرم نوترینو m می باشد._νو چگالی نوترینو کیهانی ω ν. تأیید نهایی LMA توسط آزمایش راکتور کاملند (شیرای ، 2002) طی چند ماه آینده از این نوشتار پیش بینی می شود.

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s1387647302002397

جستجوهای غیر گیرنده برای ذرات عظیم پایدار

S. Burdin ،. دبلیو تیلور ، در گزارش های فیزیک ، 2015

7. 4. 3 نوسانات خورشیدی

Stars have been proposed to serve as seismic detectors for primordial black holes or similar objects of very large mass [497,498] . The gravitational field of a primordial black hole would induce solar oscillations . Such a signal is predicted to be well separated from backgrounds using current solar observatories for M>10 21 گرم [498]. همانطور که در جدول 5 مشاهده می شود ، با فرض چگالی ماده تاریک و سرعت کهکشانی این مربوط به نرخ یک رویداد در هر 10 8 8 سال است ، خیلی کم برای مشاهده. با این حال ، امضاهای نوسان از سیاهچاله ها نیز می توانند در تعداد زیادی از ستاره ها بسیار بزرگتر از خورشید مورد مطالعه قرار گیرند ، که به طور بالقوه میزان رویداد را افزایش می دهد [498].

URL: https://www. sciencedirect. com/science/article/pii/s037015731500201X

کارگاه بین المللی فیزیک هسته ای دوره 27th

Oscillation probabilities are calculated by taking into account the full parameters in the standard 3 flavor mixing scheme: θ 12 , θ 13 , θ 23 , δ , and the two squared mass differences Δ m 12 2 and Δ m 23 2 . Here, solar oscillation parameters are fixed to the measured values of sin 2 2 θ 12 = 0.825 and Δ m 12 2 = 8.3 × 1 0 − 5 eV 2 . Another mass difference is also fixed as Δ m 23 2 = 2.5 × 1 0 − 3 eV 2 , where the normal mass hierarchy ( Δ m 23 2 ≡ m 3 2 − m 2 2>0) فرض شده است. 4 پارامتر باقیمانده در دانش آزمایشی فعلی متفاوت است:

S 23 2 = 0. 40 ، 0. 45 ، 0. 50 ، 0. 55 ، 0. 60 S 13 2 = 0. 04 ، 0. 02 ، 0. 006 ، 0. 00 (4) Δ = 0 ∘ ، 4 5 ∘ ، 9 0 ∘ ، 13 5 ∘ ، 18 0 ∘ ، 22 5 ∘ ، 27 0 ∘ ، 31 5 ∘

در نتیجه 5 × 4 × 8 = 160 ترکیب.